روزهای خوب ِ قصه ها

بازیگری ِ غصه و ترس

2011-01-04T16:25:00.006+03:30

وقتی جمعیت عزادار از خیابان جلوی خانه ی آنها رد می شوند، پسرک رو به خواهرش با اشتیاق و در بی خبری کودکانه فریاد می زند:

- اَ...حسین وای اومده!

خواهر که یک سالی از پسر بزرگتر است و سه چهار ساله به نظر می رسد، فقط نگاه می کند. نگاهی که غم وهراس و سوال را می توان در آن دید. هر دو لباس مشکی مرتبی به تن دارند و از پشت نرده های ایوان طبقه ی دوم خانه ی پدری شان که حالا خانه ی عموی شان است، رد شدن جمعیتی را که زیر علم های سیاه، چیزی را حمل می کنند؛ نگاه می کنند. لحظه ای بعد دختر نوجوانی که او هم بلوز دامن مشکی به تن دارد با لبخندی ساختگی وچشمانی که گریه کرده اند، دست شان را می گیرد و می بردشان به اتاق.

بعد از ظهر یک روز گرم تابستان در قبرستان قدیمی، زیر یک درخت بزرگ، کنار سنگ قبری کوچک، دخترک به مادرش که تازه گریه ی آرامش تمام شده می گوید:

- بیا بابام و با خاک انداز از این زیر در بیاریم!

مادر با صدایی لرزان، گریه اش را از سر می گیرد ومی گوید:

- باباتون رفته پیش خدا، اینجا نیست که؛ و دخترک با بهت و ترسی که در چشمان اش موج می زند، سنگ قبر را نگاه می کند. پسرک اما، حرف خواهرش را با شیطنت تکرار می کند:
- «با خاک انداز درش بیاریم»!

سال ها بعد، دخترک نشسته روی پتوی کهنه ای که در کنار اتاق دخترش برایش پهن کرده اند، به حیاط پاییز زده ی دی ماه نگاه می کند؛ و پسرک از روبرو، پشت به حیاط غمگین، با کنجکاوی، نگاه نگران و بهت زده و منتظر خواهر را می پاید.

دختر که حالا خود، نوه ای به سن و سال اون سال های خود دارد؛ به انتظار یافتن کامل پاسخ سوالی است که در سه سالگی در روبرو شدن با رفتن پدر برایش رخ نموده بود، مرگ! و پسر نیز، هیچ ابایی نداشت که نشانی و جنس مرگ را از دخترک بپرسد. چرا که شب گذشته نشانه هایش را در چشمان و حرکات دخترک دیده بود! نشانه هایی که حاکی از دیدن گوشه ی چشمی از آن حقیقت ناپیدا و وهم انگیز داشت!

هر دو جسم شان رشد یافته بود و هردو دارای شوهر و زن و بچه شده بودند، اما از آنجا که انسان رشد یافته نیز، درون خود چیزی دارد که هرگز زمان را نمی فهمد! همچنان، پسرک و دخترکی بودند که سال ها پیش نظاره گر بازی ی مادر و اطرافیان شان در پس مرگ پدر شان بودند!!

دختر، پس از مرگ پدر، مرگ عمو، زن عمو، دایی، پسر دایی، مادر و...، آشناها و غیر آشنا های زیادی را دید اما، همیشه سوال ترسناک مرگ را در ذهن خود داشت، تا آن شب که برای او جمله ای از داستان اش را خواندند، جمله ی کلیدی که در پس نقشش پنهان شده بود و همان ناپیدایی، سنگین و وهم انگیزش کرده بود.

و پسرک دید که او چگونه پس از نزدیک به نیم قرن تلاش، تردید، ترس، نا باوری و انکار، با دریافت جوابش کنار آمد و تن مریض و از پا افتاده اش را گذاشت و سبکبال بازگشت.

کوچه باغی ی خاطرات

2010-12-22T12:19:00.001+03:30

راه همیشگی را می روم. باریک ِاما رفتنی ست. دو دیوار گاهگلی، در امتداد هم با فاصله ی کمتر از یک متر تا چشم می بیند راه رویی را درست کرده اند ترسناک، اما هموار و قابل اطمینان. این دومی ست که بیشتر وادارم می کند که برای قدم زدن از اون راه استفاده کنم. دیگر خیلی ها از این راه رفت و آمد نمی کنند. از وقتی که بزرگ راه را راه انداخته اند، بیشتر پیاده رو ها، یا سواره رو شدند و به کلی پیاده رفتن را گذاشته اند کنار، یا اینکه از بلوار وسط بزرگراه برای رفت و آمد و پیا ده روی شان استفاده می کنند.

در اینجا هیچ صدایی نیست. صدای برگ های زیر پا را هم نمی شنوم. نم با ران چند روزه، برگ های انبوه روی هم جمع شده را به هم فشرده و نرم کرده و فرشی لیز و سبک را زیر پای راه روندگان اندک کوچه باغی ی قدیمی گسترده. بوی نم مونده ی آمیخته ی خاک و درختان و علفهای خودرو و تندی ی بوی پوست گردو های ریخته شده بر زمین، نفس آدم را جا می آورد وهجوم یاد هایی را به سرم آغاز می کند که نمی دانم تا به حال کجا بودند؟
حال عصر های برگشتن از مدرسه و قدم زدن با هم کلاسی هایی که شاد بودند و بی خیال و پر جنب و جوش و بازیگوش که حال فرسنگ ها از من دورند.

از این راه فقط من استفاده می کنم. در این سال ها این فقط من بوده ام که در این راه قدم زده ام و برگ های سال ها روی هم جمع شده را فقط من شمرده ام و لایه لایه شان را فقط کفش های من ساییده اند!

راهی که در بچگی ی من به چمن زار کوچک زیبای همسایه ی پولدارمان می رسید، دراین سال ها مرا به خانه ی زندان ام می رساند. خانه ای تاریک و بزرگ که بر زمین شخم زده ی ِ همان چمن زار زیبا ساخته شد است و حالامن در آن، تنها زندانی ی باقی مانده از دوران شلوغی و هرج و مرج ام!

زندان بانان من آدم های خوبی هستن که می گذارند من هر روز تا ته ی این کوچه ی زیبا را بروم و برگردم و هر بار که مرا برای ورود به خانه می گردند، می گویند:

راه رفتن در این کوچه چه حالی دارد؟

ومن هم مثل همیشه به آنها می گویم:

خوب، عالی!

وبا خود می گویم:

خوشحالم از اینکه به خاطرات من هیچ راهی ندارید!!

قصه ها و داستان های شما

2010-12-17T11:31:00.003+03:30

سلام دوستان، از امروز صفحه ی قصه های شما در وبلاگ آماده است که قصه های منتخب شما با هدف به اشتراک گذاری ی قصه یا داستان هایی که می توانند در یک مجموعه ای که می خواهد نگاه ویژه ی آموزشی نیز، در ضمن سایراهداف، به قصه گویی و داستان نویسی معاصر ایران، داشته باشد؛ در آن نقش شود. می دانم که شما قصه های بسیار زیبا، پر محتوا و محکمی دارید که در وبلاگ ها یا وب سایت هایتان منتشر می کنید و می توانند نمونه ی های خوبی از داستان و قصه نویسی ی معاصر ما باشند که همه ی علاقه مندان بتوانند از آن ضمن استفاده و لذت بردن، سرمشق بگیرند.
پس چنانچه موافق هستید، قصه ها و داستان های منتخب خود را در بخش نظرات(اگرخیلی کوتاه باشند) و یا ایمیل(aramiarman@yahoo.com) ارسال نمایید تا با حفظ حقوق خودتان در این صفحه منتشر شود.

روز حرکت

2010-12-16T21:22:00.001+03:30

تا آن روز نتوانسته بودم خودم را از شر آینده خلاص کنم. تا آن روز همواره برای انجام ندادن کارهایم، به بهانه های زیادی که در آینده خواهند آمد چنگ می انداختم و خودم را راضی می کردم که هنوز وقتش نرسیده است و اگر بدون برنامه ای جامع اقدام کنم احتمال اینکه شکست بخورم زیاد است. و کارهایی که یکدفعه انجام شوند با مشگل روبرو می شوند و...

اما آن روز آفتاب رنگ دیگری ای داشت. رنگی که تا آن روز از آن ندیده بودم. طلایی بود و ته اش به آتش سرخ می مانست. راه، روشنتر از قبل بود و به نظرم بزرگترهم شده بود.

به دنبال اون هیکل ناشناخته راه افتادم. تا اون لحظه فقط صدایش را شنیده بودم. لحن مهربانی داشت و همان هم مرا از قید هایی که قبلا برای هر شروعی می گذاشتم آزاد کرده بود.

ساعت ها بود که راه می رفتیم، اما نه او چیزی گفته بود و نه من. کم کم از این همه سکوت، می ترسیدم. درست است که من زیاد اهل حرف زدن نبودم، اما در اون لحظات احساس می کردم اگر از اون موجود وهم انگیز صدایی در نیاید، نمی توانم ادامه دهم. در همین افکار بودم که صدای مهربانش در فضا ی بالای سرم پیچید:

-«مگر قرارمان این نبود که فقط دنبال من بیایی و هیچ نگویی؟»

اما من که چیزی نگفته بودم.

دوباره گفت:

-«نگفته بودم دراین راه هر چه به فکرت بیاید انگار بر زبانت آمده!»

ترسیدم، اوفکر مرا می خواند. قبلا فقط با هم حرف زده بودیم و نمی دانستم چه توانایی هایی دارد. اولین سنگی که می شد رویش نشست را که دیدم، نشستم و سعی کردم نه چیزی بگویم و نه به چیزی فکر کنم. ولی مگر می شد؟ عصبانی بودم وخسته. دوروبرم را نگاه کردم اما او نبود. فریاد زدم:

- مگه نگفته بودی همین که راه بیفتیم می رسیم! پس چرا بعد از اینهمه راه رفتن هنوز نریسیده ایم؟ اصلا کجا می خوایم بریم؟ من به تو اطمینان کردم!

صدای مهربان دوباره شنیده شد اما این بار چندان مهربانانه سخن نگفت:

-«بله! من گفتم همین که راه بیفتیم رسیده ایم، اما گویا تو هنوز دنبال جایی هستی، نه؟ هدف باید مکانی و چیزی باشه که تو قبولش کنی؟ آیا اینطوره؟ باشه برگرد!»

سرم را بالا کردم که جوابش را بدهم، برای یک لحظه خشکم زد، هیچ حرکتی نتوانستم بکنم. توی تختم بودم. لباسهای بیرونم تنم بود و کفش هامم پام بود، پس خواب نمی دیدم!

روزهای بعد را با سردرد و کرختی گذراندم. بی حال بودم و دست به هر کاری می زدم، راضی ام نمی کرد. خوشحال نبودم و از اینکه هنوز وقایع اون روز مثل روز برام روشن بود کلافه بودم. حرف های اون برام داییم تکرار می شد. اینبار نه از بیرون که در تمام وجودم ونه فقط در سرم. با آنها باید چکار می کردم؟ نمی دانم. با اینکه می دانستم خوابم نمی بَرد، روی تختم دراز کشیدم.
آفتاب تازه سر زده بود که خود را جلوی همان راه دیدم. همان آفتاب و همان درخشندگی و همان طراوت هوا و... تنها فرقش این بود که ازآن هیکل وهم انگیز خبری نبود. یکهو صدایش در فضای راه پیچید:

-«منتظرم نبودی، نه؟ اما من منتظرت بودم!»

با تعجب گفتم: نمی دونستم

با همان لحن مهربان همیشه گی گفت:-«چیزی می خوای بگی؟»

با تعجب بیشتر گفتم: نه

ولی او ادامه داد:-«اگر چیزی برای گفتن نداشتی اینجا نبودی. اینبار خودت در ابتدای راه قرار گرفتی. من نیاوردمت. خودت خواستی. با باز کردن راه درونت برای مرور حرف هایی که اون روز بهت گفتم!»

یک آن تمام حواسم رفت روی جمله ی که اون روز در جواب شکایت من گفته بود؛ «بله من گفته بودم همین که راه بیفتیم رسیده ایم»

با مرور این جمله که حالا در تمام وجودم طنین انداخته بود، بی اختیار پاهایم به راه افتادند. نگاه کردم، از همان جایی بود که چند روز قبل به تخت خوابم برگشته بودم.
هر چه جلوتر می رفتم صدای نامفهومی را که رفته رفته شفاف تر می شد می شنیدم. از اعماق وجودم بود:« مقصد، راه، حرکت؛... مقصد، راه، حرکت؛... مقصد،....................

کم کم حس می کردم هیچ فاصله ای بین شان نیست! حال عجیبی بود، اما انگار می شناختم اش! سالها بود که این حال را می شناختم! و
صدا با لحن آرام و شاد پرسید:
-درکجایی؟
به آرامی گفتم:-«اینجا»
و در چه لحظه ای هستی؟

با آرامش بیشتر گفتم:-«اکنون»

بزرگ شدن

2010-12-16T21:18:00.000+03:30

از روز بازی تیم مورد علاقه ام که خوب هم بازی نمی کرد و عاقبت هم  بد جوری به رقیب تازه کارش  باخت، چند ماه گذشته.
اون روز، طوری ناراحت و عصبانی شدم که بچه ها هم که توی اتاق خودشون بودن، فهمیدن و برای دست انداختن من و خندیدن خودشون هم که شده، شروع کردن به تعریف از گلزن تیم رقیب و حرف های ناجوری که بعدش بین مون رد و بدل شد، هنوز هم  باعث خجالت ام ِ .
راستش، اون روز رو هیچ وقت از یاد نمی برم. روزی بود که بیشتراز همیشه عصبانی شدم  و با بچه ها بدجوری تو هم پیچیدیم، با اینکه قبلا هم با هم سر فوتبال بحث مون شده بود، اما پیشامد اون روز سابقه نداشت و مهمتر اینکه ا ون صدای عجیب رو از ژرفای درونم شنیدم که می گفت: بزرگ شو دیگه!!
بعد از اون روز، همش حس کردم باید کاری بکنم. کاری که تاحالا نکرده ام. دیگه بازی فوتبال برام اون جذابیت قبلی رو نداشت و حتا یکی از بازی های تیمم رو هم کامل نیگاه نکردم و برد و باخت ِ شم اصلا برام مهم نبوده.
برام جالب که برای سوار شدن به تاکسی و اتوبوس و قطار مترو هم دیگه سعی نمی کردم جلو بزنم. تو محل کارم هم حس می کردم ارباب رجوع و همکارام رفتارشون تغیییر کرده و برخوردشون با من بهتر شده! در کل، حس و حال دیگه ای داشتم و خودم رو آزادتر از قبل می دیدم.
از اون روز به بعد بود که دیگه عقب موندن از بقیه برام افت نداشت و به کارها، مسابقه ای نیگاه نمی کردم. انگار که می دونستم نتیجه ی کارهامو دست آخر خودم می بینم و این منم که دیر یا زود با ید با اونها سر کنم. هرچند که ته ی دلم به این هم پی برده بودم که نتیجه ی کارهای من روی دیگران هم اثر می گذاره و البته عکسش رو هم به وضوح می دیدم! خوشحال بودم. بی اختیار به اون صدا فکر کردم و از اینکه شاید دارم تغییر می کنم، احساس شادی ی خاصی در من جریان یافت!

همین طور شاد بودم و که...،  یک روز تو مترو متوجه چیزی  شدم که باز هم باعث خجالت ام شد. در حالی که روی صندلی نشسته بودم و با آرا مش کامل در حال خوندن کتاب جدیدی از «اکهارت تله»  بودم، هنوز قطار واینساده مردم هجوم بردن طرف درها که جا بگیرند، یک لحظه دیدم که جلوی در یکی از واگن هام و یکی داره منو هل می ده! به خودم که اومدم درها باز شده بود و با فشار جمعیت کشیده شدم تو و نشستم روصندلی. خوشحال بودم که جا بهم رسید ه و می تونم به خوندنم ادامه بدم!

از مترو پیاده شدم و به کارم هم رسیدم و برگشتم خونه و چند روز هم هست که از اون جریان گدشته، اما من هنوز هیچ صدایی رو از درونم نمی شنوم که بهم بگه: پس کی می خوای بزرگ بشی؟!! .... ته ته ی دلم، اما، حسی به من می گه: داری بزرگ میشی !!

جاری در بی زمانی قصه ها

2010-12-16T21:14:00.000+03:30

در بی زمانی و در احساس بی کرانگی می توانی با افراد بسیاری همگام شوی و به داستان زندگی شان گوش نموده، نمایش رفتارهایشان را ببینی و در آسمان احساس شان پرواز کنی و این اجازه را بیابی که برای هرکه خواستارش بود، به نمایشش بگذاری. تنها، باید در حال باشی و حاضر در بی زمانی.
مردمانی که آمده اند و چند روزی را به سر کرده اند و به یکباره رفته اند، چگونه است که هنوز دیده می شوند و احساس و پندارشان در فضای زندگی ی زمینی هنوز پا برجاست؟ آیا این به این معنا نیست که تنها، نهان شده اند و در بلند ایی جای گرفته اند دوراز چشمان ظاهر بینان؟
قصه ها از انسان ها و ابزارها طوری جاری می شوند که گاه، راه را برای حرکت دیگرانی که فقظ در زمان تنفس می کنند، بسته می شود و به اجبار یا زمینگیر می شوند و یا می پذیرند که با آنها جاری شوند! و این گونه است که همه ی زمینیان، بازیگر داستان خود می شوند و جاری در نمایشی که از قبل با صحنه هایی از آن آشنا شده اند. صحنه هایی که خود اختیارش را دارند که با انتخاب های گوناگون، نتیجه اش را متفاوت کنند و ... .! اما، آنها که زمینگیر می شوند، چه می شوند؟ هیچ، زودتر از موعد باز می گردند تا بر آموخته هایشان در جاری شدن بیفزایند.
دراین جا تلاش می کنیم قصه ها و حکایت ها و داستان هایمان را زنگی کنیم و جاری شدن شان را ناظر باشیم و بیاموزیم چگونه در مسیر بمانیم.
با هر دیدگاه و انتخابی که وارد می شویم، می دانیم که مسوول هستیم و پایانش را که شروعی دیگر را رقم می زند، تعیین می کنیم.

آلودگی را ریشه کن کنیم

2010-11-29T20:41:00.001+03:30

این روزها به لطف خواست و رفتار ما آدم های متمدن ایرانی(تهرانی) و البته ویژگی های طبیعی و جوی در آلودگی ی هوا معلق ایم و در ضمن در سایر آلودگی ها ی زندگی ی شهری دست و پا می زنیم!
در این میان گویا بعضی ها نه تنها ناراحت نیستند که خوشحال هم هستند! این افراد شامل گروه های مختلفی می شوند که در لایه های گوناگون جامعه ی شهری و روستایی در حال تنفس اند!
سرشناس ترین این گروه ها کسانی هستند که به نشانه های آخر زمان توجه خاصی دارند و قدم های شان را با راهنمایی های پیشگو های محترم تنظیم می کنند و در این سال ها آنقدر خوشحالند که بسیاری از نشانه ها به خوبی پدیدار شده اند و تلاشی جوامع آغاز شده است و خود را با آرزوهای دیرینه ی انسان های به اصطلاح حق طلب، نزدیک می بینند! برای همین هم شاید رفع این معضل را درست که نمی دانند، بلکه مخالف الطاف اللهی هم می دانند!!
حالا ما باید چه رفتاری داشته باشیم؟ آیا مجازیم که برای از بین بردن آلودگی و زدودن دود از سر شهرمان وپاک کردن کثافات از درون و بدنه ی اجتماع مان کاری کنیم یا که وظیفه داریم برای تشدید آن اقدام کنیم؟!
خرد جمعی ی ایرانی های متمدن با سواد آینده اندیش!! چه می گوید و چه می خواهد؟
آیا وقت آن نرسیده است که برای از میان بردن انواع آلودگی ها که در این سال ها در این جامعه ی بلازده رسوخ پیدا کرده واز نادانی و بی دانشی و اجبار و ملاحظه کاری ی ما آدم های ترسو خود را به آسمان رسانیده؛ کاری بکنیم و حرکتی با برنامه و دانش روز و تدبیر جهانی داشته باشیم؟!

اما، به ظاهر گروه دیگری هم در میان جمع شهری هستند که با تعطیل شدن کار در شهر هایی مثل تهران با دمشان گردو می شکنند و فرصت را غنیمت شمرده سری به شهرها و روستا ها و آبادی های آبا و اجدادی شان می زنند و کاری هم به کار جمع کردن آلودگی در این شهر درندشت نداشته و فقط از اینکه فرصت کار در آن داشته با شند برایشان کافیست و سرشان به کار خودشان است و کار ی هم به کار دیگران ندارند. متاسفانه این افراد در همه ی شهرهای بزرگ از جمله تهران، کم نیستند و بدتر اینکه در تمامی ی مراکز رسمی هم بیشترین افراد را شامل می شوند و دارای سمت های میانی و بالایی هم هستند!!
آیا این افراد حاضرند برای درست شدن این شهر همکاری کنند و دل بسوزانند و با تعلق خاطر شهروندی فعالیت نمایند؟!

هنوز می توان آبی ی آسمان را دید،
هنوز می توان به گل های باغچه ی همسایه آب داد،
هنوز می توان از راه گل آلود گذر کرد و
به دشت سبز بهاری سلام گفت؛

هنوز دیر نیست،
آخرین قدم ها را می توان محکم تر بر داشت و
راه ناهموار را هم پشت سر گذاشت و
آبی ی آسمان را در شب پر ستاره دید!!

خانه

2010-11-11T23:00:00.003+03:30

هفته ها ننوشته ام، می دانم. تنها تنبلی نبود، یه خرده موش دووندن هم تو کار بود که خوشبختانه رفع شد.
بعضی ها از نوشتن خسته می شن و بعضی ها هم از ننوشتن! من از کدوم هاشون هستم؟
هنوز جا داره که در باره اش فکر کنم!

وقتی می آمدم، به خیالم بهترین ها را با خود همراه کرده ام. حالا اما، احساس و دانشم به من می گویند باید تدارک بهتری می دیدم و به حرف و نظر را هنما یانم بیشتر توجه می کردم!!
با این امید که هنوز دیر نشده باشد، می توانم با حس بهتر و حال برتر، راهنمایی هایی را که دریافت می کنم، بفهمم! اما می دانم که باید از تمام توانم استفاده کنم و روزهای در پیش را با کمترین اشتباه به سرآورم.

آدمی می آید که بیافریند به مانند خداوند،
اما چه زود فراموش می کند عهد خود را!
نتیجه ؟
هیچ!
چون پاک است از بارهای دی روز! و
تنها و گنگ در حال،
به دنبال نشانه های آشنا، رها!!

آنان که می یابند،
در راه اند و
روشنتر از خورشید،
پشت سر می گذارند راه های پنهان را
و می بیند خانه را!!
خانه ای بی کرانه،
رها در آرامش و سکون
که تنها صدای درونش، سکوت است و
سکوت!!

به امید روشنی هایی که به خانه می رسند.

یک آن!

2010-10-04T22:30:00.004+03:30

شگفت زدگی،
بی هیچ پنهان ماند نی،
بدون تاریکی،
جز فراوانی از هیچ، چه می تواند باشد؟
همان سکوت زیبای بی همتاست، پهناوری و بی کرانگی!

در این جایگاه تنگ ِ اخم آلود،
درک پهناوری،
دریافت بی حساب فراوانی ست
ازحساب بی انتهای کائنات!

شادند تک تک ِ ذرات وجودم
آنگاه که نگاهم
دوخته می شود به این بی کرانگی،
و آرزو می کند
پرواز بی انتها را!

سرشت راستینم،
تنها تر از همیشه،
در آخر ِ آخر ِ بی کرانه ی ِ هولناک!
نشسته به انتظار برخاستنم،
که پرواز، تنها ماندنی ِ من است
از آنگاه که آمده ام!!

راز بودن در زمین را اگر دریابیم، دیگر از این همه جنگ و خونریزی دست برمی داریم و با خشنودی و سر شار از کینه های بر خاسته از اعماق وجود سیاه مان، تبلیغ جنگ نمی کنیم و به اسم دفاع، مردم را در آماده باش جنگ نگاه نمی داریم و کمی در اندیشه ی وصل فرو می رویم و به تبلیغ ِ ما برای وصل کردن آمدیم / نی برای فصل کردن آمدیم  ، می پردازیم!!

سکوت، زیباست!

2010-09-20T11:32:00.003+04:30

در میان صفحه های کتابی که برا ی بار چندم می خوانم، رسیده ام به سکوت! دروازه ای که به آفریدگار می رساندمان! جایی که هیچ- چیز را می توان دریافت. نه با حواس و ذهن؛ که فقط با حضور در سکوت!!
بی اختیار پرسش هایی درونم را فرا می خواند:

آیا آمادگی ی آن را داریم که از ساده ترین راه ها به خودمان و خداوند نزدیکتر شویم؟

آیا با همین جسم خاکی و این همه تراکم مادی چنین توانی را داریم؟

چگونه و کی می توانیم از این همه هیاهو و فشردگی در فضا، رها شویم و لحظه های مان را در سکوت بگذرانیم؟
و...؛

می دانم که همه ی ما انسان ها وهمه ی موجوداتی که پروردگار می آفریند، به آرامش و سکون می اندیشند و در ته ی درون شان! به دنبال آنند. اما چرا انسان ها در این میانه، از جانوران و سایر موجودات عقب می مانند؟

آیا تا به حا ل در سکون و در اعماق درو نمان به دنبال چرایی ی این عقب ماندگی رسیده ایم؟

روشن بینان بزرگ عالم، همواره پاسخ آن را می دهند؛ اما انسان های کمی آن را دریافت می کنند.

آیا تا به حال، حیوان شکارچی ی به ظاهر درنده خویی را دیده اید که در جایی نشسته و بی اعتنا به دور و برش، فقط نظاره گر است، و خوبتر که نگاهش کنید، می بینید در آرامشی ژرف قرار دارد و اگر شیطنتی هم از سوی شما ببیند، فقط جایش را عوض می کند و... . او در آن لحظه، گرسنه نیست و نیازی احساس نمی کند و به حکم غریزه، در« حال» می گذراند!!

برای من همواره این پرسش هست که چرا انسان ها این چنین گذران نمی کنند و در جایی که تمامی خواسته های اولیه و حتا ثانویه شان برآورده شده با شد نیز، در چنین آرامش و سکونی قرار نمی گیرند و همواره در جنب و جوش و حرکت و پراکندگی اند؟
پاسخ این است:

انسان، ابزاری در اختیار دارد که به هنگام نیاز و به راحتی می تواند از آن استفاده کند و به موقع هم آن را کنار بگذارد اما، این وسیله، توان آن را دارد که از اختیار انسان خارج شود و برعکس کار کند. یعنی انسان در اختیار او قرار بگیرد و هرچه او می خواهد انجام شود!!

«ذهن» همان ابزار است، همان وسیله ای که انسان در روی زمین در اسارت او قرار گرفته و به جای اینکه از آن برای پیشبرد هدف و برنامه هایش سود ببرد، در تله و زندان آهنین آن قرار گرفته است.

متاسفانه، انسان ها در همه ی رده های سنی، علمی، بینشی و...، در تله ی ذهن گرفتار می شوند و از عارف و عالم و عامی، در همه ی جوامع و زمان ها، نمونه ی چنین انسان ها یی، بی نهایت است.

من سکوت را جستجو نمی کنم؛

باور دارم که او با من است!

من سکوت را در تنهایی نمی بینم؛

می دانم که در میان هیاهو نیز، با من است!

من سکوت را در میان مردم کوچه و بازار،

در میان شهر و روستا،

جنگل و دشت و کشتزار و

آب و خاک و هوا و آتش می بینم!
اوست که مرا می بیند! و من، تنها

دیدن او را می بینم!!

دیدن ِ سکوت زیباست!

دیدن ِ دیدن ِ او نیز، زیباست؛

اگر چه از دیدگان ذره ی ذره ای باشد!

چون دیدگان او نیز، دیدگان سکوت است!!

چون ندیدند حقیقت، ره افسانه زدند

2010-09-15T12:14:00.004+04:30

روزها در انديشه ی خوابیدن؛
شب ها در اندیشه ی بیدار شدن
و میان ِ شان، فاصله ها
فرسنگ تا فرسنگ سنگلاخ بی اندیشه گی!

سخن های سبک و
درگیری های بی پایه و
جنگ های خونین،
پر می کنند فاصله ها را
و
ساخته می شود
دنیای انسان ها ی در آرزوی تمدن!!

انسانی که می داند اما
چرایی ِ آمدنش را بر زمین،
هرگز پرواز اندیشه ی فصلی را
تاب نمی آورد و
پیمودن راه ِ سخت
بر فراز بلندی های پرشکوه ِ
گاه دهشتناک را،
بر حرکت در میان شکاف های بویناک ِ شیرین،
-هر چند که آسان ترین راه حرکت باشد-،!
انتخاب می کند!

همه می دانند
جنگ طلبان خشک مغز،
می کوبند بر طبل جنگ
در روز روشن اما،
شب های شان در اندیشه ی فرار،
عبورشان می دهد از فاصله ها!
تا
کجا وکی
نگاه بالای سرشان،
بگذرد از آسمان تیره و تار
و بر آبی نیلگون اش آرام گیرد!!

تبریک صبر و پایداری

2010-09-10T01:26:00.002+04:30

لحظه ی شیرین ِ رسیدن،
رضایت ِ به دست آوردن ِ
آنچه در سکون ابدی جاریست؛
آدمی را شادمان می کند و
نا آدمیان را نادم!

عید، لحظه ی رسیدن است و
آنگاه که دیدار دست دهد و
امید در جان ها ریشه کند و
آدم ها را از خود برهاند!

و با آمدنش،
فرا وانی ست که سایه می افکند و
تباهی ست که می رود و
شیرینی ست که می ماند!!

عید فطر بر همه ی باور کنند گان صبر و سکون و پایداری، مبارک باد.

دعای سحر، عصاره ی خواسته ی بشر در نجات خود

2010-09-06T13:48:00.002+04:30

تا به حال در ماه رمضان با این دقت دعای سحر را ندیده بودم که در این چند شب دیده ام. البته به طور معمول دعا ها را یا می خوانند و یا می شنوند! اما من با بستن صدای سیمایی که دوستش ندارم، بعضی وقت ها آنچه را که زیبا می یابم و به صورت استثنایی از سیما پخش می شود را می بینم وگاهی نیز به اجبار می شنوم!! به هر حال؛
در دعای زیبای سحر، «حال» یا همان «زمان حال» موج میزند و همه جا نور است و بزرگی و توانمندی ی مطلق خداوند و انسان ِ راست و درست را با خود تا او بالامی برد و تنها و تنها به چند خواسته ی در ظاهر ساده از پروردگار بی همتا می پردازد و همه ی فلسفه ی وجود انسان درعالم را در آن خلاصه می کند و وی را به درک درستی از مفهوم دعا در این زمانه ی پر هیاهو می رساند!
در این دعا انسان پس از اینکه به تمامی ویژه گی های مطلق اش، پروردگار بی همتا را قسم می دهد واز بزرگترین ِ عالم درخواست می کند که اورا از نفاق در دل و ریای در عمل و دروغ بر زبان و خیانت در چشم، دور بدارد، تازه می توان فهمید که چرا تمامی بزرگان عالم در طول حضور انسان در زمین، او را همواره ازخطر سقوط به ورطه ی همین صفت ها بر حذر داشته اند.
انسان منافق، ریاکار هم می شود، دروغ هم می گوید و در نهایت خیانت هم می کند و همه را هم با توجیه موجه به انجام می رساند!!
انسانی که دارای این چهار صفت زشت باشد جامعه اش را نیز به راه خود می کشاند و آنگاه که از سران باشد، تاثیر نفوذش صد چندان می شود.
و چرا این دعا در این ماه - که می گویند ماه تزکیه ی نفس است و قرار است اندرون انسان از طعام خالی گردد تا در آن نور معرفت جاری شود،- باید در سی روز متوالی در هنگام سحر از جانب فرد روزه دار خوانده شود؟
از بچگی شنیدن این دعا را در سحر، نشانه ی اصلی ی ماه روزه می دانستم و حالا که در دهه ی پنجم عمر خود هستم باید به ارزش آن پی ببرم.
گویا باید خدای رحمان را سپاس بگذارم که جریانات سی سال گذشته در کشورم و به ویژه آنچه در این چند سال و ماه های اخیر بر ملت مان رفته است، مرا آنقدر بزرگ کرده که معنای «کفر و کافر» را در لوای صفت های زشت بر شمارده در دعای سحر درک کنم و مصداق عملی ی ریاکاری، دروغ و نفاق وخیانت را با تمام وجودم دریابم و از آنها تبری جویم!!
حال می توانم بفهمم که چگونه تمدن ها از میان رفته اند و چه طور انسان های به ظاهر صالح در میان آتش عملکرد خود سوخته اند و ملت ها را نیز با خود برده اند...
می دانم که ملت ما اما، می تواند خود را از درگیری در چنین ورطه ی هولناکی، برهاند و به سلامت به سر منزل مقصود برساند!!

لمپن ها

2010-08-29T16:07:00.003+04:30

افرادی که برای گفتن، نیاز به کلماتی دارند که درونشان را پنهان کنند، لمپن می شوند. چه آنهایی که خوب و قشنگ و آرایش کرده می گویند و چه آنهایی که کوچه بازاری ساده تر از ساده می گویند!

شاید این تعریفی علمی و جامع از لمپن ها نباشد اما من برای معرفی ی بعضی ها از آن استفاده می کنم و نوشته ام را ادامه می دهم و از شما خواننده ی خوبی هم که این چند سطر را می خوانی انتظار همراهی ی بیشتر دارم!!

پس، ادامه...

آنهایی که فکر می کنند باید با حرف زدن مردم را دور خودشان جمع کنند و برای اینکه در سطح سواد شان رخنه ای ایجاد نشود باید آنچه را و آنطوری که آنها می خواهند،بگویند ودر این راه اگر شد دروغ را هم هر چه بزرگتر چاشنی ی گفتارشان می کنند، بزرگترین لمپن های تاریخ شان می شوند. فرقی نمی کند که این آدم ها رئیس باشند یا مرئوس.

لمپن ها چاپلوسی هم می کنند، آنطوری که البته بعضی ها آن را از بزرگی ی وجودشان بگیرند و جور دیگری در موردشان ارزیابی کنند. خوبی این طور گفتن ها این است که آدم هایی که کمی مطالعه در سطوح اجتماع شان دارند، با آگاهی و هر چند که چندششان هم بشود، از کنارشان عبور می کنند.

لمپن ها، دو به هم زنی نیز در گفتارشان موج می زند، طوری که اگر دونفر موافق با هم ِ نا آگاه در کنارشان باشند، پس از شنیدن حرف های اون فرد، بد جوری با هم چپ می افتند.

حرف هایی که بوی حسادت می دهد و بوی انزجار از برد دیگران، ازجمله سخن های گوهر بار این افراد سطحی ِ خشن ِ جنگ افروز است!! حرف هایی که مردم پس از شنیدن شان آشفته و شیدا و واله به دنبال جایی برای فرار می گردند و یا جایی که بتوانند آن حرف ها را ترجمه کنند و مو به مو پیاده ی شان کنند!!

مردمی که عادت کرده اند تا حرف های خودشان را از زبان لمپن ها بشنوند، خود را مردمی خاکی و آنها را نیز خاک خورده معرفی می کنند و خوشحالند که با امثال شان دم خورند! برای همین، هیچگاه جامعه ها از لمپن ها خالی نمی شوند! و چرا که همواره حرف های سطحی به راحتی در سطح می نشیند و گردشان نیز، به راحتی به هوا بلند می شود و پراکندنش توان زیادی نمی خواهد.

چرا لمپن ها با اینکه همیشه مورد طعنه و تمسخر افراد سطوح آگاه جامعه ها قرار می گیرند اما باز هم مورد توجه هنر مندان و سیاستمداران و اقتصاد دان ها و... قرار می گیرند؟

چون خیلی ساده است، همه ی اون اقشاری که نامشان آمد، دارای بالای 95 درصد افرادشان، لمپن یا دوست دار لمپن ها هستند!! اونهم در کشوری که مردمانش عادت کرده اند ساده بیاندیشند و سخت و سخت تر زندگی کنند و به عاقبت آنچه می کارند کاری نداشته باشند و...!!

و با تاسف باید نوشت که این افراد از نوشتن نیز در ظاهر بیزارند و یا ناتوان و یا اگر هم دستی بر قلم داشته باشند، باز هم لمپنی می نویسند، همان طور که لمپنی می گویند، چون لمپنی می اندیشند و با آن بزرگ شده اند!! می دانم خیلی شان در این فضای مجازی جایی برای خودشان باز کرده اند ومی نوسند و دستمزد هم شاید داشته باشند، اما دریغ از آشکار نویسی که ناتوانی ی شان را جار خواهد زد.
تکرار می کنم، این افراد ممکن است رئیس باشند و یا نوچه های رئیس و یا نوچه های نوچه های رئیس و یا انسان های دور افتاده از اجتماع پاک انسانی که در نهادشان هم شاید نیمچه تلاشی برای بهتر شدن داشته باشند؟!

آگاه می شویم و می بینیم

2010-08-21T15:10:00.002+04:30

ترس های جا ودانه،

انباشته در جان های فرسوده،

گنا هان ناکرده در ما را،

در تمامی عالم جار می زنند!

سپیدی تباه می شود و سیاهی

.رقص کنان، از راه می رسد

،و آنانی که با جهل شان بر طبل ترس می کوبند

!بر پایداری ی این رقص، شهادت می دهند

آسمان اما مردمان در بند را می بیند

و می داند که راه در کجای این عالم، کج شده است و
کدامین انسان ها، به راه شان پابند زده اند و
کدامین انسان ها، در بندِ بند، نمانده اند!

رنگی که ترس بر روی انسان های مانده کشیده است

روز سپید راه روندگان آموزش دیده را

تار کرده است و

آب زلال را بر بلندای کوه، خشکانده است و

!!بر پایین راه جاریگاه خود، بدشکل و عفن کرده

نگاه انسان آگاه، می شوید اما

رنگ هزاران ساله را
آنگاه که از سرچشمه ی نور،
بر آب عفن، سر ریز شود و
جاودانگی ترس را
از سر نا آگاهان بی دانش که
آرام آرام با دیدن و دریافت درست، خو می گیرند؛
برچیند!!

مرگ خواستنی

2010-08-10T11:59:00.007+04:30

از مرگ گریزی نیست،

چون راهم را خود تعیین کرده ام و

تنها راه بازگشتم را نیز!

از مرگ گریزی نیست،

چون باید دوباره آزمایش می شدم و

در پس آمادگی ی بازگشت،

وجودم را با تمام توانش،

به محک می گذاردم!

از مرگ گریزی نیست،

چون آفتاب وجودم!

در انتظار بازگشت و

پیوستن دوباره ام،

لحظه شماری می کند!

از مرگ گریزی نیست،

چون آنچه بر زمین نقش کرده ام!

درست یا نادرست،

به انجام رسیده است و

دراین دیار، بی برنامه بقا ندارد!!

زمانش که فرا رسد،

با تمام خواستن

خود را به دست مرگ می سپارم،

که راه بازگشت را

تنها او می داند و

من به امید او بوده است

که پا بر زمین گذارده ام .

در حال تنفس کنیم

2010-08-09T14:25:00.005+04:30

شکایت کردن ممنوع!

دیگر از هیچ چیز و هیچ کس، شاکی نیستم،

لحظه های من مال خودم هستند و

آن ها را با هیچ کس و هیچ چیز، تقسیم شان نمی کنم!

گذشته و آینده،

شوخی های بی مزه ای هستند که

در«حال ِ» من قدم نمی گذارند و

کوله بار سنگین شان را نخواهم کشید و

و تنها،

هوای این لحظه ام را تفس خواهم کرد!

روح من، تنها در«لحظه» زنده است و

گذشته و آینده، دره های عمیقی هستند که

برای رسیدن به من،

از آن ها عبور کرده و خواهد کرد و

موجودات همواره نگران را به خود واخواهد گذاشت!

رها شدن از آنچه همواره «نیست»!،

کاری بس آسان تر از نفس کشیدن است اما انسان ها،

عاجزند از انجامش و

ناتوانند از رستن از دامش!

و تنها چاره ی بازنگشتن به جهنم!

توان تنفس در «حال» است و

در سرای رهایی، رفتن را اندیشیدن، آنگاه که

فرصت را از دست نداده باشیم!!

جشن های زورکی

2010-07-29T10:12:00.007+04:30

چند سالی ی که توی محله ها ی مختلف تهران از شمال شهر گرفته تا جنوبش، به همت پولهایی که شهرداران محترم تحت عنوان عوارض جور وا جور از خانه داران و خانه سازان تهرانی می گیرند؛ پارک(بوستان) ها وخانه های محله در کنارشان، درست شده اند و انصافن دست اندر کارا نشان هم خوب عمل می کنند- البته اگر پاتوق عملی ها نشوند که به طور معمول و مرسوم، می شوند-.

بعد از جریانات سال گذشته که مدیران تشخیص دادند که مردم تهران را باید از غم واندوه بیرون آورد و شادشان کرد تا بلکه در خانه هایشان بنشینند و خَ... شوند؛ ظاهرن قرار شده بود که در هر پارکی که مرکزیت بیشتری دارد به همت اعضای خانه ی محله و شورا یاری ها و البته با جیب شهرداران محترم، در مناسبت های مختلف به ویژه دینی و مذهبی با همه ی روایت هاشون، برای مردم اون محله ها جشن و سرور و پایکوبی به سبک عروسی های روباز! برگذار شود. تا اینجا را داشته باشید!

توی بوستان محله ی ما هم از چند فصل قبل به یمن جای مناسبش که هم از دار و درخت و طبیعت خوبی برخورداره، هم خنک، هم بالای شهر ِ، هر از چند گاهی، از این جشن های روباز جنوب شهری (که در آن حتمن مجری از صدا و سیماست و یک برنامه ی شعبده بازی دارند و یکسری مسابقه برای بچه های معصوم از همه جا بی خبر و یک سری تبلیقات مذهبی و مناسبتی و در کنارش جوک گفتن های بی مزه و بامزه ی مجری که گویا تو اجرا و گفتن خیلی چیزا، دستش باز ِ و...) برگذار می شود.

امسال برای نیمه ی شعبان که تلویزیون تدارک خیلی خاصی دیده بود و هرچی فیلم خوب و بد و بنجل و سطح پایین و بالا و کم کیفیت و بی کیفیت والبته به شدت سانسور شده که همه ی اونهارو به صورت کامل ترو با کیفیت بهتر، ملت خودشون توی ماهواره تابه حال صد بار دیدن،؛ در کنارش برگذاری ی این جشن ها هم توی برنامه قرار داشت و به صورت پر و پیمون تر والبته منهای چراغانی های دولت فرموده ی مرسوم همه ساله که تعجبی هم نداشت! تحریمیم و برق نداریم ولوازم نمی دن و پول نداریم و اسراف نباید کرد و ... ،حالا پشت پرده ها چی می گذره ، خدا می داند!

محله ی ما هم از این مواهب بی نصیب نبود و جشن پشت جشن و سر و صدا در روز تعطیل مردم و موقع استراحت همه از ساعت پنج ونیم عصر برقرار بود تا قبل از اذان مغرب. اما موسیقی ها ی عجیب و غریب بسیار غربی قبل از انقلابی و بعد از انقلابی تحریم شده از سوی صدا و سیما و... که هم عصبانی می کرد مردم محل رو وهم تعجب دختر وپسر هایی که قر تو کمرشان... ، برانگیخته بود(بیچاره ها نمی دانستند برن با اونها قاطی بشند یا نه).

جالب اینجاست که هرچی تعداد این جشن ها بیشتر می شد و مو زیک ها مبتذلتر و صدای بلند گو ها هم بیشتر می شد، تعداد مردمی که از این همه لطف زورکی! استقبال می کردند، کاسته می شد. تا اینکه در این جشن آخری که به مناسبت روز نیمه ی شعبان برگذار شد، از ساعت پنج پنج ونیم زدن و کوفتن و فریاد کردن و دعوت کردن و...؛ تعدادی که جمع شدند شاید به 30 نفر هم نرسید و تازه 20 تاشون هم بچه های دبستانی و زیر دبستانی بودند.

در جریان این جشن، یاس نا امیدی در صدای مجری که خیلی سعی داشت اون رو پنهان کنه اما نمی توانست، موج می زد و از شور و هیجان و خوشحالی در درون خبری نبود. هر چند که در ظاهر هم آشکار بود.

اون شب با اعتراضی که تعدادی از اهالی ی محل هم کرده بودند، در عرض نیم ساعت، چنان جول وپلاسشان را جمع کردند و رفتند که توی این چند ماه برگذاری ی جشن ها که دنباله ی آن معمولن تا نیمه شب هم برای خودمونی هایشان می کشید، سابقه نداشت!!

هنگام اذان مغرب چنان آرامشی بر این بوستان سایه افکنده بود که گویی آن جار و جنجال ها هرگز نبوده است!

عدالت در «حال» است!

2010-07-26T22:17:00.004+04:30

به مناسبت نیمه ی شعبان، برای همه ی انسان هایی که به دنبال عدالتند!

عدالت چگونه برقرار می گردد آنگاه که

من، شما، ما

از اموال به ناحق داشته ی مان، دست نکشیم؛

به سمت ها و شغل های به ضرب و زور دروغ،

ریا، رفاقت و... به دست آورده، پشت نکنیم؛

از جانمان نگذریم،

آنگاه که جان دیگران را گرفته ایم؟!!

کدامین مان این شهامت را داریم

که به کِشته های مان بنگریم و برای دروی آن آماده باشیم؟

کدام آدم ها را می شناسید که دم از عدالت و قسط می زنند و خود

در کاخ ها و پناهگاه ها ی همیشه گی شان آسوده لمیده اند؟!

معرفی آنها نیازی به دیدار ندارد!

تاریکی همیشه دیده می شود.

به دنبال کدام عادل باید گشت و

به انتظار کدام عدل گستر می توان نشست،

آنگاه که معنای عدالت را با قوانین بشری همراه می کنیم و

معنای قسط را به فرا موشی می سپاریم!

انتظار یعنی حاضر نبودن در حال

و می دانیم که خداوند در حال حضور دارد!

انتظار یعنی به گذشته ناظر بودن

و می دانیم که گذشته، تنها اثری ست از حال!

پس تبلیغ چنین انتظاری چگونه با عدالت دمساز است اگر

به عدل می اندیشیم؟!!

اما من با همه ی سوال ها، درونم را از قسط وعدل، پر نگاه می دارم و در حال با آن زندگی می کنم ومی دانم که همواره عدالت در حال، خود را نشان می دهد!!

روزها سپری می شوند

2010-07-13T10:06:00.003+04:30

به دنبال روز های خوب می گردم.

به دنبال روزهایی که در دریا شنا کنم و

در دشت های کویری راه بروم و

در کوه ها و بر صخره ها به دنبال فتح قله های سر به فلک کشیده باشم و

در جنگل های انبوه، دوستی ی انسان و گیاه و حیوان را به نظاره بنشینم!

در خیابان انقلاب اما، سکوت مرگبار دانش و بینش درهیا هوی گرمای همیشه گی ی تابستان تهران موج می زند

و من درآنجا

به دنبال روزهای خوب می گردم!

روزهایی که مرا در گرمای تابستان به کناره های خنک حقیقت بَرَد و

دوباره به دریای انسان ها پیوندم زند.

سورچیان مزد بگیر اما،

مرا به خانه و اتاق و کنج دنج آن، به تماشای بازی ی بی رونق ورزش جهانی ی پر از شعار مهر ورزی و دوری از خود پرستی و نژاد خواهی ی که برعکسش بیشتر نمایان بود(اینبار از طرف سیاهان از بند رسته!)می خوانند که

در میان برنامه هایشان اراجیف مالامال از دروغ و بی خبری ساخته شده در دست تردستان مونتاژکارشان را به خورد م بدهند.

اما،

رانندگی در جاده های کوهستانی شمال و جاده ی کناره و دیدن دشت های سر سبز و مردمانی که به زندگی ی ساده ی شان مشغولند، مرا رها می کند از این همه گرمای ریا و دروغ و بی خبری!!

روز مردان

2010-06-27T13:24:00.004+04:30

همانطور که برای روز زن نوشتم، برای روز مرد هم می خواستم چیزی بنویسم، دیدم چیزی که قابل باشد ندارم! مردان اینقدر بزرگند که دست نیافتنی می نمایند! بخصوص مردان ایرانی، آن هم از نوع امروزینش!!

مردان بزرگند چون انسان ها در طول تاریخ بشر خواسته اند؛
مردان بزرگند، چون به وقت کوچکی هم بزرگشان می خوانند و روی سرشان جای شان می دهند(آنهایی که بچه را فقط برای پسر بودن می خواهند)؛
مردان بزرگند، چون گفته ها و کردارشان همیشه بزرگنمایی می شود و همیشه آدمهایی هستند که مردان بسیار ریز و کوچک را هم، به اندازه ی خورشید بالا ببرند؛
مردان بزرگند، چون استخوان بندی شان بزرگ است و تا پا به عرصه ی وجود می گذارند سعی شان پرورش اندام می شود و یکی به قدش می نازد و یکی به بازوان گنده اش و دیگری به شکم بزرگترش؛
مردان بزرگند، چون همیشه به پدر و هفت پشت شان خود را وصل می کنند و نون آباء واجدادشان را می خورند؛
مردان بزرگند، چون بزرگترین دروغ گویان و دورویان و دغل کاران عالم، همواره از میان آنها قد علم کرده است؛
مردان بزرگند، چون هر جا که کم می آورند و احساس کوچکی می کنند، خود را به خدا می چسبانند و در بزرگی ی او خود را شریک می کنند؛ در حالیکه روح را فراموش کرده اند وجایگاهش را نادیده می انگارند!! مردانی که انسان را مرد می دانند!!؛
مردان بزرگند، چون در تاریخ بشر، پیامبران، راهنمایان، رسولان، امامان، رهبران، جنگاوران، دانشمندان، هنرمندان! و...، والبته مورخان!! همه یا اکثریت مطلق شان(دربسیاری از موارد)از مردانند!، (راستی چرا این گونه است؟)
مردان بزرگند، چون عقل(بزرگترین نگاه دارنده ی انسان برزمین) برذهن او حاکم تقریبن مطلق است! ترس از پرواز راستین در عالم، از جمله دست آورد های اوست و انسان با عقل ِ با ترس!، برای نگه داشتن خود، بزرگترین جنایت کار ِ خون ریز ِ ستم پیشه ای می شود که سهم مردان در عمل، اکثریت مطلق است!!

مردان بزرگند، چون زن ها نخواسته اند رسالت شان را به جای آورند!(آیا به واقع این گونه است؟)

مردان بزرگند، چون بزرگترین ضدها در عالم انسانی(از خوب ترین ها تا بد ترین ها)در بین آنها پدیدار شده اند.

مردان بزرگند، چون انسان در قالب زن و مرد در کنار هم و با هم و برای هم، دیده نشده است. شاید در قالبی ترین وجه توجیه این سستی ی درست ندیدن، داستان آدم و حوا بهترین مثال باشد. پس باز هم می رسیم به شیطان که بسیاری اورا شخص ثالث می دانند وخود را راحت می کنند!!

آیا با این اوصاف، باید از مردان تجلیل کرد و بزرگشان داشت و برایشان کف زد؟یا...؟

اگر مردان و زنان می دانستند پروردگار بزرگ چه گوهری در وجودشان قرار داده است، هیچگاه خود را در مقام بالاتر یا پایین تر قرار نمی دادند و هیچگاه کارشان به اینجا کشیده نمی شد که برای تجلیل از همدیگر که بیشتر ظاهری می نماید، تلاشی مضاعف داشته باشند!.

و در پایان اما، می دانم که مرد در کنار زن و زن در کنار مرد و هردو به عنوان انسان، از بزرگترین آفرینش پروردگار بزرگند و قابل تجلیل و همه ی روز ها را باید به نام شان خواند.

سخت ِ

2010-06-14T10:44:00.007+04:30

سخت ِ که آدما نفس بکشند اما صداشون در نیاد؛

سخت ِ که آدما تو کوه باشند اما فریاد نکشند؛

سخت ِ که آدما خوشحال باشند اما چهره شون و درهم بکشند؛

سخت ِ که آدما توی مترو باشند اما قطار راه نیفته و درهاش همچنان باز باشه؛

سخت ِ که آدما گیج باشند اما نه از سر درگیری های ذهنی شون، بلکه چون به جای راه رفتن آرام باید با سرعت زن اتمی بدوند!

سخت ِ که آدما تو خونه شون موقع خواب به جای نوشیدن یه شیر داغ، یه پرس چلوکباب سلطانی با کوبیده ی اضافی بخورند!

سخت ِ که آدما موقع راه رفتن تو شهر، به جای کفش اندازه ی پاشون، مجبور باشند چاروق بابا بزرگ ِ بابا بزرگ شون و بپوشند!

سخت ِ که آدما برای گفتن حرفاشون برن سراغ دلقکا و برای شنیدن حرفاشون بشینند پای صحبت فیلسوف ها!

سخت ِ که آدما چیزهای زیادی برای گفتن داشته باشند اما چیزهای زیادی رو برای نگفتن بگند!!

سخت ِ که آدما خدا رو بشناسند! اما خودشون رو نه!!

سخت ِ که آدما آدم باشند، اما انسان نباشند!!!

خواب خوش

2010-06-09T22:00:00.005+04:30

این روزها، مردمی را می بینم که با شادی و امید قدم بر می دارند؛

مردمی که احساس می کردند انتخاب می کنند و به انتخابشان بها می دهند؛

مردمی که با آرامش به فردایی نگاه می کنند که ساخته خواهد شد و آنها در آن دخالت خواهند داشت؛

مردمی که سریع تر راه می روند و می خند ند و چهره یشان باز وبازتر می شود.

بسیاری از این مردم، نوجوان اند و سبکبالی را با چهره و گفته هایشان نشان می دهندو

امید واری را در میان سایر مردم که گاه با آنها هم گام می شوند و گاه از آنها می گذرند، می پراکنند،

بدون اینکه کوچک ترین شکی در ذهن شان نقش بسته باشد.

دیگرانی هم هستند که به این شادی که گذرا می نماید با حسرت و گاه خشم و گاه کینه و انتقام می نگرند و خوشند که شاهکار پدران واقعی یا معنوی شان را در سی سال پیش به رخ جمع بکشند!!

چقدر جامعه را راحت ترو چقدر شهر را نورانی تر و تمیزتر می بینم!

حیف که باید ذهنم را از این تصاویر پاک کنم(؟) حیف که برای بار چندم در این سال ها باید برای همراه داشتن این عکس ها، خودم را ملامت کنم و از اینکه عکس های گول خوردن را هم در کنارشان داشته باشم، خودم را به باد انتقاد بگیرم!

با اینکه با تجربه های قبلی با آنچه می دیدم برخورد داشتم؛ اما، به هر حال من هم خوشحال بودم از اینکه شهر را زنده تر از قبل می بینم.

خواب بود یا رویا، مهم نبود؛ چون من نیز مانند خیلی های دیگر، سی سال است در خواب و رویا زندگی می کنم و اگر عکس هایی واقعی تر در برابرم رژه بروند، تعجب خواهم کرد!!

یک سال گذ شت. و چه زود گذ شت. و این گذشت ها چه زود می گذرند!!

همان گونه که به گفته ی اولین نخست وزیر انقلاب، پیر خردمندی که نادانان تعلیم دیده، اورا پیر ... می خواندند، «انقلاب ما زود پیروز شد»( در ایران همه چیز، زود می آید و زود می رود) و در آن سال ها اگر کسی هم این سخن را یافت، به روی نیاورد و حالا باید نسل ها در خواب و رویا بسر برند.

اما من خوشحالم از اینکه هنوز می توانم خواب ببینم!!!

همه ی روزهای این جهان، روز زن است

2010-06-02T22:08:00.007+04:30

در این جهان هر روز، روز زن است، در هر شکل و رنگ و بو(مادر، همسر، دختر و...)

برای همین فرقی نمی کند که روز تولد بزرگ ترین زن های تاریخ باشد یا هر روز دیگری، که در اصل، بسته به باور ما و آنچه با آن خوشحالیم و خشنود!

فردا در ایران به طور رسمی روز زن و مادر است. روز تولد حضرت زهرا دخت پیامبر اسلام، همسر علی و مادر حسن و حسین وزینب؛ مردان وزنان و فرزندان بسیاری این روز را گرامی می دارند و هدیه هایی ست که می دهند و حتمن خشنود هم هستند، خشنودی در هنگام دادن هدیه، یعنی پذیرفته شدن آن!

فرق زن ومرد را می پذیرم و

شروع اختلاف را برای همراهی،

به فال نیک می گیرم و

از اینکه کار جهان زمانی به سامان می شود که

زن و مرد در کنار هم و با هم به ساختن عالم ادامه دهند؛

خوشحالم و

چهره ی عبوس خشک مقدسان جاهل و

در ظاهر باز ولنگه بازان بی دانش را

محو شده بر پرده ی زندگی انسان این عصر

می نگرم!!

با تبریک به روح های بزرگی که در شکل زنان و مردانی که باور دارند برای بهتر شدن، چند صباحی را بر صحنه ی سخت و دشوار بازی ی زمین، هم بازی وهمراه هم می شوند و در پس یک عمر بازیگری ی نیک، به جایگاه اصلی ی خود باز می گردند و آنهایی که به درستی هم بازی ی خودرا بر زمین شناخته باشند، در آنجا نیز، با هم ادامه ی راه می دهند!!

تقدیم به همسرم که احساس می کنم یکدیگر را درست یافته ایم!

می روم، هروقت بخواهم!

2010-05-30T07:58:00.007+04:30

هر وقت بخواهم می روم. این حق من است و به هیچ آدمیزادی هم تفویض اش نکرده ام!
آبی که سالم باشد و در یک جا راکد بماند، می گندد. این طبیعت آب است.
انسان ها نیز، از همین قاعده پیروی می کنند. انسان سالم همواره در تکاپو و کنش و واکنش است و خودرا ارتقا می دهد. تمام آنچه در این عالم شکل می گیرد و همواره دنیا را با رنگ وبوی تازه ای به نمایش می گذارد، به نوعی با حرکت انسان ها در ارتباط است و چنانچه در یک آن، این حرکت نباشد؛ عالم، بیرنگ وبی رنگ تر می شود. بی رنگی، سکون، سکوت، آرامش و...، عالم انسان ها نیست، اگر چه انسان می کوشد به آن برسد!!
به هر حال انسان باید حرکت کند و از همین باید است که عده ای فرصت طلب همواره(سوای پیامبران راستین خداوند) در طول تاریخ بشر سعی داشته اند ومدعی بوده اند که راه و چاه را آنهایند که می دانند و پستی وبلندی های راه را آنها هستند که به انسانها تعلیم می دهند وهم آنها هستند که باید پیروی شوند و همه ی انسان ها باید پیروی کنند(آری، ای بسا آن کس که نمی داند خود را چگونه راه ببرد، مدعی ی راه بردن همسایه ی خویش است؛ می خواهد اراده اش را در راستای خواست غرور آمیز خود هدایت کند«گوته، فاوست، م،ا،به آذین،ص221 نشر نیلوفر»)!!
این آدم ها خود را نمایندگان معرفی می کنند و خود را تواناترین می دانند و خودرا محق بر جان تن سایرانسان ها می دانند و می شوند وکیل وصی ی همه ی دیگران و گویا هرگز نمی دانند که همه ی ستمگران تاریخ باچنین ادعایی حکم می راندند !
زورگفتن و ستم نمودن، از همین جا شروع می شود و با محدود کردن و گرفتن سلامتی از انسانها ادامه می یابد و پایانش می شود رکود وسکون و بی تحرکی و گندیدن جامعه ها، ملت ها و کشورها و البته، تک تک مردمان!
در این میان، همواره انسان هایی که هدف از آفرینش را می دانند و آنقدر توانایی دارند که در بند افسون پلیدان فرصت طلب نمانند، هیچ گاه از حرکت نمی ایستند و در جایی که فشارها ومحدودیت را فراتر از توان خود یافتند، یا می مانند و مبارزه ی مستقیم را انتخاب می کنند که سرانجامش مشخص است ویا قبل از اینکه زمان خود را تمام شده بیابند، ترک دیار می کنند و به آنجا که فرصت ادامه ی حرکت می یابند، هجرت می کنند و راه دیگری را برای مبارزه درپیش می گیرند.
آی راهبران انسان ها!
می دانید که در پایان همه ی فشارها،
این

من هستم که انتخاب می کنم

و
شمایان،

مدعیانی بیش نیستید که به زودی باید انتخاب کنید!

وگرنه
بوی گند یدنتان عالم را فرا می گیرد!!

آنان که زندگی می کنند و زنده اند!

2010-05-18T11:10:00.006+04:30

در سالی که می دانیم چگونه می گذرد،
لحظه ها را شمردن کار بیهوده ای ست و
خوشحال شدن بر پیروزی ی خشونت بر مهربانی،
دیوانگی ی مضاعف است در برابر کودن ها!؛

می توان امید وارانه نگاه کرد، اما
نه در روزی که به شب آراسته اش کرده اند و
در شهری که جسمش را به تباهی کشانده اند و
روحش را با خرافه های فراوان آلوده اند؛

وقتی که مردمان شهر را به یاس می خوانند و
صدای آسمان را در گلو خفه می کنند،

نمی توان شادابی ی شهر را به انتظار نشست و

درخشندگی ی آفتاب را برسرش نظاره کرد!

آنگاه که دیوانه گان بر زمین لانه می سازند و

در پناه خاشعان خشونت خواه، آرام می گیرند،

تنها می توان انتظار داشت که مردمان با دانش

راه شان را از سادگان مقدس! جدا کنند!

سادگی مقدس انسان هایی را که در این ملک گرفتار شده اند،

به تاسف بنشینند و

در آرزوی سلامتشان، شب را به روز رسانند و

سوزندگی ی آفتاب را طلب کنند.

آنهایی که جانشان را در این راه فدا می کنند،

امیدوار ترین انسان های تاریخند که

ریشخند مرگ را به جلادانشان می تابانند و

در پناه برترین نیروی عالم، جاودانه گی را لمس می کنند و

تیره روزی ی سیه چهره گان قضا نشین را می نگرند،

که تنها، کارشان توجیه قلب راستی و درستی ست!!

برای آنهایی که در مظلومیت، کشته می شوند و

جسم های بی جان شان را کلاغان پنهان می کنند!!

عوض می شوم!

2010-05-06T10:56:00.005+04:30

این روزا دوستانی که از گفتار وکردار ونوشته هاشون نقد می کنم به من می گن تازگی ها زیادی نق می زنی! خب، شاید اینطور باشه وشاید هم زیادی تند یا کند می روم؛ در هر صورت دوستانم این حق رو دارن که اونام به من نق بزنن!! فقط نمی دونم یه نقاد تو این مملکت، بین این ملت شریف رک و رو راست، چه طوری باید حرف بزنه، بنویسه، بره، بیاد، بشینه، پاشه و...، که زیادی تلخ نشه و مورد لعن ونفرین وبرچسب های رنگارنگ قرار نگیره و شاید اصلن باید آسه بره آسه بیاد که گربه شاخش نزنه؟!

به هر حال من عوض می شوم!!

تعجب نکنید! واقعن می خوام عوض بشوم. فقط می خوام شما دوستان خوب مرا راهنمایی کنید وبگین توی این شرایط و این ویژگی های رنگارنگی که دورو برمان را پر کرده، چطور باید نقد کرد وچطور باید با برقراری ی یک ارتباط درست، هم موجب ارتقای خودت و هم سبب بالاتر رفتن نقد شونده و وموضوع نقد بشوی؟

وقتی که برای آموختن به زمین می آمدم،

راهنمایم سر راهم را گرفت و گفت:

می دانی که گزینه های زیادی برای بازی داری؛

سعی کن با درس گرفتن از گذشته ات، و

استفاده کردن از آموزشهای مناسبی که در اینجا داشته ای،!

هم خودت را بالاتر ببری وهم دست همبازی هایت را بگیری!!

و من، تک و تنها و با سر دادن گریه و شیون،

به دنیا آمدنم را به دنیا فریاد زدم!

گریه ی من، گریه ی شادی بود؛

که تنها برای چند گوش آماده، شیرین بود!

و آنها که نمی دانستند،

اندیشیدند که از سر ِ درد، گریه می کنم؛

و من می دانستم که به کجای این عالم پا گذاشته ام!!

به نمایشگاه کتاب تهران برویم!

2010-05-04T15:00:00.003+04:30

ازفردا قرار است بیست وسومین نمایشگاه بین المللی کتاب تهران که با سابقه ی بیش از بیست سال، همه ساله در اردیبهشت ماه در این شهر درندشت برگزار شده است؛ به روی عموم گشوده شود و مردم فهیم و کتاب دوست و- احیانن اگر فرصت پیدا کنند - کتابخون ایران، می توانند از مواهب آن بر خوردار شوند.

ازنوجوانی به دنبال خرید کتاب بودم و وقت های آزاد جوانیم را هم در اطراف دانشگاه تهران و فروشگاه های خیابان انقلاب برای پیدا کردن کتاب هایی که فکر می کردم دوست دارم بخوانم(در زمینه ی سینما و تاترو فلسفه و گاهی هم مذهب و...) گذرانده ام وحالا هم به نوعی جدی تر هنوز با کتاب و کتابخوانی سروکار دارم.

برایم جالب که در سال های اول انقلاب با اینکه شرایط ویژه ای حاکم بود، اما مردم بیشتر به دنبال کتاب های دلخواه خودشان بودند و با اینکه ناشران کتاب نیز، محدود تر بودند، کتاب های ارزشمند تری(البته از نظر محتوا)بیرون می دادند. و حالا با اینکه به ظاهر تولید بالاتر رفته و عنوان ها نیز متنوع تر شده و نمایشگاه های سراسری متمرکز و غیر متمرکز نیز بیشتر شده و تعداد ناشران هم چند برابر شده و مصرف کاغذ نیز سرسام آور شده؛ اما مردم کتاب خر و کتاب خوان، روز به روز کمتر شده است.

چرا؟ یعنی فکر می کنید غلو می کنم و یا خدای ناکرده با منفی بافی می خواهم ارزش ها را لوث کنم؟ نه، اینطور نیست! توجه بفر مایید:

نتیجه ی بالا البته منهای کتاب های تولید قارچی ی یک بار مصرف آموزشی اگر بشود، فکر می کنم نه تنها صد درصد درست است بلکه با کمی تعمق می تواند به چند صد درصد نیز برسد!!

متاسفانه، ذایقه ی خواندن(مطالعه)ی مردم ایران به شدت سطحی و در حد یکبار مصرف آنهم از نوع آموزشی ی آن که تنها با حافظه ی کوتاه مدت آنها سروکار دارد؛ پایین آمده وگروه پزشکان معالجی هم برای در مان این بیماری مسری که گریبان مردم را گرفته است، گویا یافت نمی شود.

البته این موضوع بسیار طبیعی ست، چرا که سال هاست مدرک -که تنها یک تکه کاغذ سیاه وسفید یا رنگی ست که روی آن چیزهایی به زبان فارسی یا فرنگی نوشته اند- ملاک تشخیص سواد ومعلومات ایرانیان شده است. به این ترتیب وقتی مردم می توانند با یک جزوه وچندتا سوال و در مراتب وسیع تر، کتاب های کمک آموزشی ی یکبار مصرف، به راحتی وحتا با نمره های بالا مدرک بگیرند و بشوند دیپلمه و کاردان وکارشناس و دکتر و مهندس؛ دیگر چه نیازیست که عمقی مطالعه کنند واطلاعات وسیع عمومی و تخصصی داشته باشند! بنابراین، اگر دقت کرده باشید، در نمایشگاه های کتاب، به ویژه نمایشگاه کتاب تهران، غرفه های ناشران(بخوانید فروشندگان) آموزشی آنچنان شلوغ است که خدارا شکر، کارکنانش که چند سالی ست ازمیان ترگل ورگل ها هم انتخاب می شوند! وقت سر خاراندن هم ندارند(بماند چقدر خرج دکورها و تبلیغات شان می شود ولابد نمایشگاه هم از همین جاهاست که سود خود را تامین می کند جا برای همه ی ناشران ندارد! بازهم خداراشکر).

شاید در پایان باید برای چندمین بار خدا را شکر کنیم که مردم ما برای آموزش و آموختن بچه هایشان پول های کلان خرج می کنند وجیب سود جویان اغلب بیسواد را پر کرده و بازار کساد مطالعه را رونق می بخشند و در میان ژاپنی ها و انگلیسی ها و سایرین، آبروداری می کنند!، اما برای خودشان رخت ولباس و نون هم به زور می خرند وآدم دوقدم که می خواهد درهمین خیابان انقلاب قدم بزند باید هزاران نفر گدا و شبه گدا وبیریخت و بدقواره و افسرده و مریض وعلیل را ازبرابر بگذراند و به حال زار ونزار خودمان در این روزگار ترگل ورگل گریه کند!!

باز هم باید خوشحال باشیم که مردم خوب ما هنوز هم به دانش ودانستن علاقه دارند وبه دنبال کسب علم بیشتر هم است که اغلب گرفتار نامردمان می شوند و البته وجود ذی قیمت این نمایشگاه ها را هم نباید به تمامی وبه یکباره نفی نمود که در ذات خوبند ولازم!!

حرکت، نه انتظار!

2010-05-02T10:43:00.005+04:30

قدم زدن بر روی آب، کار آسانی ست،

تنها باید بدانی که بر بام هستی گام گذاشته ای و

این، تنها راه گام برداشتن درست است!

آنگاه که قدم های خود را می شماری و

باتمام وسواس به حرکت خود ادامه می دهی،

اگر بدانی که چگونه خود را ایستانده ای،

دیگر هرگز گام هایت را نمی شماری!

بدون اندیشه و تنها با احساس حرکت کردن،

زندکی کردن با حضور جان و در پناه جان جانان،

انسان را به پرواز در می آورد

آنگاه که بخواهد از زمینگیری گذشته بگریزد!

مردمی که در گذشته ی خود زمینگیرند،

پروازکردن را فراموش کرده اند و

احساس را نیزدر قلب خود به اسارت گذاشته اند!

سال ها ست مردم من از اندیشه پیروی می کنند و

اندیشه ورزان جاهل عاقل نمای بی احساس!!

آن ها را به زنجیر خود آلوده اند و

همراهی ِ شان را شادمان اند!

و راضی اند از اینکه پروازی ندارند و

بر زمین، استوار گشته اند و

مانند مار زخمی، به دور خود می گردند و

آفتاب را نیز، دیگر به انکار نشسته اند!!

غافل از اینکه حرکت به سوی هستی بخش،

تنها با کنار گذاشتن اندیشه و اندیشه ورزان،

اتفاق می افتد!

اتفاقی که مردمان من تنها به انتظار آن دل خوش کرده اند!!

تا فرصت هست کاری کنیم!

2010-04-18T10:39:00.007+04:30

یا من زمین و زمینیان را نمی شناسم و یا زمین از ابتدا جایگاه همین آدم ها بوده است و امثال من خوش خیال فکر می کردیم برای تکامل و یادگیری و بالا رفتن، روی آن آمده ایم.

واقعیت این است که، با وجود نور افشانی ی آدم های خوب در مسیری که شب و روز در آن گام بر می دارند و بر آن رفت و آمد دارند، زمین اما زیر پای سم گونه ی آنهایی است که روز و شب به عربده کشی مشغولند و با تهدید وارعاب مردم بد اقبال، زمان شان را می گذرانند و با جهنم کردن زمین، درانتظار به بهشت بردن مردم می سوزند و با شور و مستی خود ساخته به دروغ گویی و دغل کاری مشغولند.

متاسفانه، این افراد در سطح زمین پراکنده اند و به کشور وملت ونژاد خاصی هم تعلق ندارند. گویی متحد ترین مردمان روی زمین هم اینان اند! همین آدم های به ظاهر تلاشگر و مفید و مصلح برای مردمان، در پوشش های فعالیت های مهم اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و... ، شب و روز به دنبال اهداف خود و اربابانشان، با بیشترین انرژی وتوان کار می کنند و بیشترین مناصب مهم دولتی وحتا سازمان های مردمی را در اختیار گرفته اند و خوشحال از اینکه اینچنین مورد لطف وتوجه جهانیان قرار دارند، در خلوت! خود را از عنایت پرور دگار بی نیاز می دانند و از اینکه دمشان را به منبع دیگری وصل کرده اند، خرسند ند(روشن بینان می دانند که این افراد به حال خود رها شده اند ودر فضای خود خواسته و خود ساخته ی شان، معلق اند) و سر در آخورشان، بر کردن سر انسان ها در آخور ساخته و پرداخته ی زرین نما ی شان تلاش می کنند!

قرن ها ست این افراد با ایجاد فساد و تباهی و دامن زدن به آن در زمین، آنچه می خواهند می کنند و با حمایت مردمانی نیز که می خواهند فقط زندگی کنند و ترس شدید درونی شان مانع از دست یافتن به حقیقت وجودشان شده است، به حاکمیت شان ادامه می دهند و تنها با ایجاد وحشت و دلهره دایمی و روشن نگاه داشتن آتش جنگ های مقطعی و سراسری و(البته در صد سالا خیر)، تبلیغات و روش های استحماری دیگر، انسان ها را به ظاهر تابع خود کرده اند و می کوشند که اهداف دروغین خود را به جای هدف آفرینند ه ی بزرگ، جا بزنند و چند روز عمر خدادادی را به غفلت بگذرانند.

در چنین وضعی، انسان ها ی آگاه چه باید بکنند؟

دست روی دست گذاشتن و به انتظار نشستن قطعا کار مورد پسند همه گان نیست و اگر انتظار است که تغییری حاصل شود بیشترین آگاهان تمایلشان بر حرکتی باید کرد است!

اینکه منتظر باشیم دیگری بیاید و کاری بکند، و یا خود بخود کارها درست شود و خداوند معجزه ای بکند؛ فقط دست اجانب یاد شده را برای کشتار وسیع انسان ها و به نابودی کشاندن زمین وزمینیان، باز و بازتر خواهد گذاشت!! همان برچیدن نهایی ی بساط انسان از روی زمین که قرن هاست به اشکال گوناگون خرافی و در پوشش های بعضا علمی به خورد ما داده اند.

بیش ازاین به آنها فرصت ندهیم و تا توان داریم کاری کنیم!

در سرزمین خود می مانم!

2010-04-13T09:39:00.006+04:30

در سرزمین خود می مانم، چون

رگ و پی ِ من در آن ریشه دارد، چون

آفتابش مرا می رویاند و

با رانش مرا پاک می کند و

خاکش مرا در بر می گیرد!

هرآن،

گرما و خنکای دشت ها و باغ هایش،

و سختی و پایداری ی کوه هایش را

می بویم و

پیشانی بر خاکش می گذارم و

ذرات وجودم را از توانش پر می کنم و

سپاس گزار از این همه «داشتن» و «بودن» و «حضور»!

ازآنگاه که جسم خود را در این سرزمین یافته ام،

به ساده گی با آن عجین نشده ام که

با تک کلام نوکیسه ای تازه کار!

خود را از آن تهی کرده،

رخت اقامت در دیار دیگری برتن کنم که

آشنای من نیست!!

هر چند که باور دارم

آفتاب سرزمین من درخشان تر می شود و

زمینش تفدیده تر ولرزان؛

اگر چه می تواند نشود!

اما برای من،

ماندن در نجابت و پایداریش برابر ستم پیشه گان، چاپلوسان و هرزه گان نوکیسه،

نمودی ست برای نماندن و رفتن!

و...

آنان که ماندن را به بهای رفتن و پنهان شدن

در میان تاریکی ی غربت، تجربه می کنند،

می دانند که

به زودی رفته گان و مانده گان مان برخواهند خواست و

آفتاب درخشان سرزمین مان را

بر گستره ی ِ زمین خواهند افکند و

تا آنگاه که نور باشد،

خواهند زیست!!

... آمدنم بهر ِ چه بود...

2010-04-04T10:42:00.001+04:30

ما برای آموختن آمده ایم!

زمین، پهنه ی وسیعی ست که مارا با تمام خواست هایمان، برنامه ها و نشانه هایمان می پذیرد و می گذارد که در تمامی ی عرصه اش خود را نشان بدهیم و به بوته ی آزمایش بسپاریم. آنچه را که پذیرفته ایم را به انجام برسانیم وبا تغییر وتحولی که می یابیم دوباره به اصل خود باز گردیم؛

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش

باز جوید روزگار وصل خویش

حال سوال این است، آیا ما کاری می کنیم که به آنچه پذیرفته ایم برسیم؟

آیا چند روزی را که بر زمین پای گذاشته ایم، با تعهد ات وبرنامه هایی که تعیین کرده ایم، می گذرانیم؟ و

آیا آنقدر می آموزیم که زحمت آمدن بر زمین را برایش تحمل کرده ایم؟

با تاسف، باید بپذیریم که نه! با هر کس که رودربایستی داشته باشیم، با خودمان که نداریم. خودمان را بهتر از هر کس دیگری می شناسیم و از تنها کسی که نمی توانیم فرار کنیم، خودمان هستیم.

می گویند انسان با آگاهی تمام پا برزمین می گذارد، اما به محض ورود، همه چیز را فراموش می کند؛ برای همین هم هست که تا در خط درست آموختن نیفتد، نمی تواند حرکت درستی داشته باشد. به عبارتی، باید آنقدر تلاش کند و درس بگیرد، تا آنچه را که از یاد برده است دوباره باز یابد.

منظور از آموختن که فقط رفتن به مدرسه ودانشگاه وحوزه نیست؟ هست؟

اگر روشن بین باشیم، جواب را می دانیم و برآن باور داریم. پس حتمن اینطور نیست!

ما آمده ایم که بیاموزیم چگونه مسوولیت پندار، گفتار و کردارهای خودرا بپذیریم! اگر بتوانیم در این سه پهنه ی پهناور زندگی، بیاموزیم، بیاموزانیم و محدوده ی مسوولیت آموخته های خود را بشناسیم؛ می توانیم خوشحال باشیم که به هدف خود در زمین دست یافته ایم. در اصل راهی را بیابیم و بپیماییم که تمامی ی بزرگان در همه ی زمان ها و مکان ها، آموزش خود را بر پایه ی آن بنا ساخته اند واز انسان ها برای رسیدن به آن، تعهد گرفته اند. همان گونه که پروردگاربزرگ در ابتدای خلقت انسان کرده است!

و اما، در سرزمین ما آیا بویی از این تعالیم به مشام مردمان خورده است؟

باتاسف، تازمانی که به اصطلاح بزرگان ما(از کوچکان که انتظاری نیست!) در زمینه های گوناگون فعالیت های اجتماعی، انسانی، علمی و...، دم از دشمن به جای دوست، جنگ به جای دوستی، تمامیت خواهی به جای همه خواهی، تنبیه به جای بخشش و...، می زنند؛ ودر پندار و گفتار و کردارشان، از عشق رد پایی نیست، باید گفت:

گویا، آموختن برای قوم ما فقط جنبه ی تزیینی دارد و بس!

عمرها باید، که آموختن را بیاموزیم!!

نوروز ع جیم

2010-03-31T09:53:00.004+04:30

برای عید نوروز نوشتن خوب ِ اما از عید بد نوشتن خوب نیست، دست کم برای خودمان!

در عید نوروز، اگر خیلی ها سر کارند، بد ِ اما اگر سر کارشون گذاشتند و یا سر کار رفتند بدون اینکه چیزی به دست بیاورند، بدتر ِ!

ع جیم عزیز و ع جیم های خوش قریحه! از اینکه آدم ها خودشون هستند که انتخاب می کنند که چی باشند و کی باشند، بی شک مطلعید، پس پذیرفتن مسوولیت های کارها می تواند ما را ضمن نگه داشتن در حال! از گذشته و آینده دور کند و احساس بدمان را خوب کند!

آنهایی که در زمینه های ارتباطات و روان شناسی و مناسبات انسان ها صاحب نظرند، به ما می آموزند که هر چیز خوب و بد را خود مان هستیم که به وجود می آوریم و جذب می کنیم و خود مان هم هستیم که می توانیم احساس شان کنیم والبته به دیگران نیز منتقل شان کنیم! بنابراین، اگر نسبت به ریا کاری در بین مردم در این روزها احساس خوبی نداریم، این به خاطر یک زمان خاص و یک مکان مشخص نیست، بلکه همیشه با ما بوده است و یا به آن توجه نداشته ایم ویا ندیدش می گرفتیم! پس چرا حالا باید بازش کنیم، حالایی که می توانیم با توجه به مناسبت شروع دوباره، همه اش را یکجا دفن کنیم و با روش واحساسی نو، نقش دیگری بر این بوم رنگارنگ پذیر بزنیم!
خلاصه اینکه عید نوروز، بدون تظاهر و ریا و بدون چشم و هم چشمی و بدون دشمنی و دشمن سازی و... می تواند شروع خوبی برای دگرگونی باشد؛ اگر بخواهیم، نه فقط نوروز، بلکه همه ی روز ها می تواند نو باشد و شروع یک شدن

بهترین سال

2010-03-23T18:46:00.004+04:30

سال89، سال خنده و شادی ی مردم ایران است!

بر خلاف نظر وعمل کسانی که می خواهند مردم گریان باشند و با تمام تنش هایی که آنها برایشان درست می کنند، همچنان همراهشان باشند و هر چه آنها خواستند، کنند؛ مردم نشان دادند که می خواهند شاد باشند و زندگی ای بی تنش و روبه تحول و جاری چون رود!(نام کتابی از کوئیلو راقرض گرفته ام) را داشته باشند.

مردم ایران در این ماه ها وروزهای اخیر نشان دادند که با فطرت پاک شان زندگی می کنند وبه تهدید ها وتحمیل ترس ها، تقدس نگرانی ها هیچ اهمیتی نمی دهند و تنها چیزی که آنها را خشمناک می کند، بی عدالتی ست و دروغ. برای همین به برگذاری ی جشن ها ی کهن شان که ریشه در باور های اجتماعی شان دارد، می اندیشند و به اینکه دیگران چه می خواهند و چه می گویند؛ اهمیتی نمی دهند و با شور و حالی وصف ناپذیر وحتی بیشتر از سال های قبل، زندگی می کنند!!

عاقلان می دانند و همواره از بزرگان شنیده یا خوانده ایم در پس هر فشار وتنگنایی، گشادگی و آزادگی و رهایی است؛ پس با خیال راحت در طول سال، به استقیال انعکاس عمل شان از سوی گردنکشان رفتند و در روز های پایان سال نیز، با حضور فعال در زندگی! شادی ی خود را در استقبال از بهار و عید نوروز با تمام ظرایفش، نشان دادند.

با این اوصاف افرادی که سخت در تدارک به هم ریختن زندگی ی عادی ی مردم بودند نا امی دانه به انتظار آیند نشستند و نمی دانند که گذشته و آینده در ذهن انسان هاست و آنچه هست، همه در «حال» می گذرد.

با شروع اینچنینی! مردم، به آنچه باید انجام دهند امید وارانه تر می نگرند و با نگرش نویی که به زندگی شان پیوند خورده است، با قدم های استوار تر حرکت می کنند.

خوشحالی من اما از این است که در سال گذشته یک نظارت کننده نبودم و سعی کردم حرکت کننده ای در مسیر درست باشم و امید وارتر در این شروع، گام های بعدی را بر خواهم داشت و می دانم که با شعار حرکت زیادتر! خودم را گول نخواهم زد، بلکه با تلاش واقعی تر و حرکتی حقیقی تر، به آنچه برای بهتر شدن خودم و دیگران نیاز است، دست خواهم یافت.

سال هشتاد و نه، در ادامه ی سال هشتاد و هشت

2010-03-19T23:38:00.007+03:30

سالی که مردم ایران را با نیات حقیقی شان نشان داد، به پایان می رسد؛
و سالی که مردم ایران را با نیات واقعی شان نشان خواهد داد، شروع می شود.
سال نو وعید نوروز را به همه ی شما که به تغییر و تحول می اندیشید، تبریک می گویم و
این امید را دارم که در سال آینده جوردیگری بنویسم!!

با یاد سهراب

چشم ها را باید شست،
جور دیگر باید دید،...

روبهان نمی مانند

2010-03-07T10:19:00.009+03:30

در خواب و رویا، یا واقعیت؛

دیدن تصویرهای موجودات بسیار

بر سرای روبهان بی مقدار،

جستجوگر، در پی ی نان و نوایی

که از میان چنگال بی نوا!

بر زمین بکر پربار باران خورده، می ریزد!

دیر زمانی ست بی نوایان مزور

تکیه بر جای شیران زمین را

حق خود کرده،

دستان خونریزان ِ دهشتناک بد خوی خود را

برده بر جان آفریدگان خداوند

و خشنود و سرخوش از اینکه

روزها و شب ها با نام ویادشان خلایق به کار وخوابند

اما، خلایق

در اعماق شب

سو سو ی نوری تازه

دلشان را گرم نگاه می دارد و

آغاز فریاد از روح برآمده ی بیداران شان؛

شیفتگی ی حاکمان را

برملا می کند بر شاخسار در ختان تنومند جنگل های زمین، و

گوش های بی صدای آنان را

آشنا می کند با ندای:

ابلهان اند که بر سبزه زار های زمین، حکمرانی می کنند!!

و...

خواب آشفته،

می شود نوید پایان ِ

آمدن شوم شان بر جای جای زمین!

آنان در پی ی پایان،

آشناتر بر نادانی و آگاه تر بر ناتوانی ی خود؛

به انتظار آمدن شیران خردمند،

لحظه شمار فرار و پنهان شدن در تاریکی،

زمان بی بعد را آرزومی کنند!

با آنکه می دانند:

جایگاه ددمنشان کوچک نیست سرزمین آرزوهای بزرگ!

اگر می دانستیم!

2010-03-06T13:11:00.007+03:30

اگر می دانستیم چرا به زمین آمده ایم، قبل از انجام هر کاری به سر انجامش می اندیشید یم.

اگر می دانستیم ما در زمین، تنها بازیگریم؛ سعی می کردیم با سناریویی که از قبل دیده بودیم، هماهنگ پیش برویم و اگر لازم بود بداهه کاری کنیم نیز، به اتکای دانش و بینش مان باشد.

اگر می دانستیم که کارگردان ابدی وازلی این نمایش بزرگ و بی همتا در کائنات، خداوند بی مانند، از خود ما به عنوان دستیارو بازیگردان استفاده می کند، سعی می کردیم هم بازیگر خوبی باشیم وهم بازی گردان توانایی.

اگر می دانستیم که در پس همه ی بازی ها، روزی فرا خواهد رسید که در پیشگاه ناظر و راهنمای خود از آنچه کرده ایم باید دفاع نماییم، سعی فراوان مان این بود که چیزی برای دفاع کردن و سررا افراشته نگاه داشتن داشته باشیم.

و اگر...

در صحنه ی بازیگری ی عالم انسانی، این انسان است که می داند برای چه به زمین می آید و عهد بسته است که چه برنامه ای را بسازد و کدام پندار و گفتار و کردار را داشته باشد؛ که در پایان، امتیاز و نمره ی درست وکامل را کسب نماید. آن عهدی که از انسان گرفته شده است این است که توانایی ی انجام برنامه ی ریخته شده را داشته باشد و هیچ گاه سعی نکند که ساز ناهمگون بزند. اما انسان ها، پا بر زمین که می گذارند فراموش می کنند و آن می کنند که مغز جسم شان می گوید.

جالب اینجاست که آنها که به ظاهر دارای دانش بالاتری هستند، بیشترین سرکشی را می کنند وبیشترین بداهه سازی را به نمایش می گذارند و در میان راه نادرستی که انتخاب می کنند به پشت سرشان هم نگاه و نیم نگاهی هم نمی اندازند و راه های ناهموارکرده وپل های درهم شکسته را نمی بینند.

و جالبتر اینکه در میان آدم های سرکش، همواره دولت مردان به ظاهر قدرتمند، بیشتر از سایر گروه ها و اشخاص دیده می شوند.آنهایی که مست قدرت اند و با خرافه هایی که مزوران همه ی تاریخ برایشان جعل می کنند، در مستی و سرکشی، حق به جانب و...، چهار نعل می تازند! بیچاره ها نمی دانند که بازیگری را فراموش کرده اند و مسئولیت کارگردانی را به دست گرفته اند!! مسئولیتی که تنها برای پروردگار است و آنهایی که او تعیین می کند! البته این رانیز نمی دانند که خود تعیین کننده ی نقشی که به عهده دارند هستند، با این عهد که از عهده ی ویژه گی ها و خصوصیاتش برآیند که مسئولیتی است برای سرعت بخشیدن به حرکت تکاملی ی شان و برای مخلوقات ضعیف! چنین نقشی بزرگ است وکلاه گشادی ست که در مسیر تاریخ، بیشتر سردمداران بر سر خودشان گذاشته اند.

انسان ها، اما رسا لتی که دارند همان بازی کردن است و خوب از عده ی نقش برآ مدن و بر سر تعهد خود ماندن.

آنهایی که با زور و تزویر، بداهه پردازی می کنند؛ خود را به تبعیدی خود خواسته می فرستند و در تنهایی ای که می دانند مزه اش چیست، زمانی را خواهند گذراند با سر انجامی نامعلوم که تنها خودشان می توانند آخرش را رقم بزنند!

پس آیا بهتر نیست که دست از ارباب و رعیت بازی برداریم و خود را به جای پروردگار بزرگ قرار ندهیم واز اینکه مردم، زیردست ما باشند و برای تعیین تکلیف به ما وصل شوند و... دوری گزینیم؟

و آیا بهتر نیست که بپذیریم ما برای آموختن به زمین آمده ایم، و می باید با بازی کردن آنچه تایید کرده ایم، راه تکامل خود را هموار سازیم و راه آموختن دیگران را نه تنها سد نکنیم، بلکه در هموار کردن آن نیز، بکوشیم؟

اعتراف هایی که در راه اند

2010-02-28T10:23:00.005+03:30

به ساحل رسیدن، در آب بودن است؛

اقیانوس ها و دریاها، با ساحل های شان مرزی ندارند،

خط هایشان هر آن شسته می شوند

با هجوم موجوار آب؛ و

ته مانده اش

می ماند بر پرده ذهن انسان ظاهر بین!

چگونه می توان در آب بود و ندید

ساحل امن را، و با شتاب

خود را از آن دور کرد

به خیال سرآب؟

راه رفته را می توان دور زد، اما

پیمودن برگشت، هراسناک است

برای آنهایی که شجاعت دور زدن را نیاموخته اند و

در حضور سکوت،

لحظه ای به تجربه ننشسته اند!

آنها که از هیاهوی هیاهو سرایان

سر خود را تقدیم می کنند به آفتاب نمایان دروغین؛

دیگر نمی توانند سبکبار در آب باشند و

به ساحل، اندیشه کنند و

خود را شناگر ماهر بخوانند!

چراکه موج های سهمگین در راهند،

موج هایی که با اولین تصویر ضعف در ذهن خموده ی شان

در ژرفای آب، ساخته شده اند و

سرخوش و پای کوبان به روی ساحل ها نیشخند می زنند!

هیچ هراسی نیست،

آنگاه که ساحل پیوسته با اقیانوس ابدیت را

نظاره می کنیم و

شناگر شاد وسبکبار آن می شویم و

مخنثان هراسناک را، با

تجربه ی نیستی ی مبتذل شان

در اعماق آب های تیره ی ذهنشان، وا می گذاریم!

آنهایی که خود را لو می دهند و به نقد دیگرانی می نشینند که خود، آنها را ساخته و حمایت کرده بودند؛ نمی دانند که انسان در کدام دریا شنا می کند و شیاطین در کدام آب عفن!

به مخنثان باید گفت: شستن مغزها، آیا ذهن ابر آگاه انسان هارا هم پاک می کند؟ وآیا ذهن خداوند دانا را نیز می توان؟

به

آنهایی که اعتراف می کنند به آنچه در ذهنشان کاشته اند!

بیندیشیم به پیمانی که بسته ایم

2010-02-25T10:08:00.002+03:30

به اون آدم هایی که عوضی رفتند توی جلد خودشون، اصلن نباید توجه کرد. آدم هایی که خودشون هم نمی دانند برای چه آمدند روی زمین!

همیشه ازآن هایی که ادعای فهم و کمالات شان می شود و خودشان را به آب و آتش می زنند که به دیگران ثابت کنند می دانند چرا روی زمین اند و برای چه دارند نفس می کشند و چرا دارند مبارزه می کنند و چرا در ارتباط با دیگران قرار می گیرند و ...؛ آنقدر نا امید می شوم که بعضی وقت ها به خودم لعنت می فرستم که چرا توی این دوره و در این کشور و با این آدم ها باید محشور باشم؟!

وقتی باسوادهای جامعه، دم از بگیر وببند و بزن و بکوب ونابود کن و بشکن و...، می زنند و راست راست توی چشم مردم نگاه می کنند و دروغ و دغلشان را، راست جلوه می دهند؛ به خودم می گویم پس سواد برای چیه؟ که اگر در ما تغییری ایجاد نکند و ما را با چرخش های سریع و امواج سهمگین در نیندازد و پیروز بیرون نیاورد به چه درد می خورد؟ مگر نه اینکه انسان و همه ی مخلوقات پروردگار برای این به وجود می آیند که بیاموزند و بیاموزند و بیاموزند؛ چه دراین عالم وچه در عالم دیگر؟ و در آخر، به جایی که رسیدند که دیگر آموختن رنگ وبوی دیگری می یابد، پیمان خود با خداوند را طور دیگری دنبال کنند، آنگاه که این شکل از جهان نیز برایشان تنگ و ناچسب شود وجایگاه دیگری را ساکن شوند!

به هر حال، زمانی فرا می رسد که دانشمندان و مقام ها و دست اندر کاران بخش های گوناگون علمی و فرهنگی و عملی ی کشورمان به خود خواهند آمد و در جایگاه پاسخ به عالمان واقعی قرار خواهند گرفت وباید از کرده ی خود در این جامعه ی ستم دیده بگویند و شرمگینانه از آنچه می توانستند کنند ونکرده اند و آنچه نباید می کردند و کرده اند؛ دچار یاس و پشیمانی شوند و در پستو های انتظار برای پالایش خود به تفکر بپردازند و آنگاه که اجازه ی جبران یافتند، در رده های پایین تر از آنچه بودند!؛ به خانه باز گردند و راهی را که قرن ها و هزاران سال با سختی رفته بودند را دوباره بروند!!

پروردگارا! ما را به خود نزدیک و نزدیکتر کن و از ستم ستم پیشه گان در پناه گیر که در این حال، فقط به تو نیاز داریم.

بازی کردن در این دنیا، به تخصص های ویژه ای نیاز دارد که برآوردنش تنها از عهده ی دانشمندان واقعی بر می آید!!

به خود مان راست بگوییم

2010-02-17T11:12:00.008+03:30

در جایی، بخشی از مصاحبه ی اوریانا فالاچی با وینستون چرچیل را می خواندم که احساس کردم محیطی که او تصویر می کند را می شناسم!

«چرچیل در پاسخ به این پرسش فالاچی که: شما بر کشوری متل هندوستان با آن قدمت و وسعت که با شما فاصله ی زیادی هم دارد، تسلط یا فته اید؛ اما چرا به ایرلند که نزدیک شما است، نتوانستید راه پیدا کنید؟؛ می گوید:

برای فایق آمدن بر یک کشور، دو ابزار مهم باید محیا باشد(اکثریت جاهل واقلیت خائن)، که این عوامل در ایرلند نیست!(نقل به مضمون)»

تصویری که شب و روزم را سال هاست با آن می گذرانم و نه فقط در تاریخ ملتم خوانده ام، بلکه همچنان در میان آتش افروخته ی آن، در رفت و آمدم!

شاید بعضی از آنهایی که زیادی با خودشان تعارف دارند به من خرده بگیرند و هزاران برهان و دلیل بیاورند که مردم ما بهترین هستند و دیگرانی که خود را از آنها جدا می دانند و کنار می کشند، باید به خود بیایند.

آنها هم حق دارند. خب، چیزی ست که عینکشان به آنها می نمایاند. والبته، عینک من نیز، سال ها چنین تصویری را برای من هم ثبت می کرد و مرا برآن می داشت به گذشته هایی که معلوم نبود مال کِی هست و به یکباره از کجا پیدایش شده، بدون اینکه جستجویی کرده باشم، استناد کنم و فخر بفروشم.

گیریم پدرت بود فاضل / از فضل پدر تورا چه حاصل ؟

واقعیت این است که ما هرچه بودیم گذشت. و به گفته ی دوست ارجمندی، اگر موقعی دیندار و راست گو و جنگاور و مبارزبا ستمگر و دارنده ی ده ها صفات دیگر بودیم؛ حالا افتاده ایم در سراشیب سقوطی که عکس این ارزش ها برایمان اصل شده اند.

در واقع، درست است که ما را استعمار گران نتوانستند به طور مستقیم وبه مدت طولانی زیر سلطه بکشانند اما، پس از آنکه در هر تاخت وتازی، دانشمندان و سلحشورانمان را از دست دادیم، قرن هاست که خودمان را با جهل و خرافات و خیانت سر گرم کرده ایم واز برکت توان پنهان کاری که یافته ایم، با همه ی اقوام وحشی وغیر وحشی که به سرزمین مان تاخته اند، سازش کرده ایم که تنها، زنده بمانیم و مانده ایم!!

آیا به راستی باور داریم که ما از نسل بزرگانیم و همواره بزرگ بوده ایم وبزرگ خواهیم ماند؟

آیا باور داریم که بزر گانی را که برایمان ساخته اند و شب و روزمان را با کلام شان می گذرانیم، می شناسیم و باورشان داریم؟ و

آیا باور داریم که تنها قدرت عالم، خالق یکتاست که خوبی ها را آفرید و آن را هر لحظه، به همه ی موجودات هدیه می دهد؟

آیا وقت آن نرسیده است که اعتراف کنیم قرن هاست زیر سلطه ایم و خودمان را به خواب زده ایم که باورش نکنیم! و برای لحظه ای هم که شده، پنهان کاری ِ ذهنی را کنار بزنیم؟

وظایف ما ایرانی ها

2010-02-12T11:54:00.006+03:30

به نظر می آید که تعدادی از ایرانی ها دوست ندارند آقا باشند. امام که آمد، یکی از سخنانش همین بود که ما می خواهیم شما آقا باشید(روی سخن شان با ارتشی ها بود)؛ که البته همان موقع و حالا و تمام گذشته و آینده، برای تمامی ی انسان ها می تواند مصداق داشته باشد.

پائولو کوئیلو در کتاب خاطرات یک مغ، گفتگوی قهرمان کتابش با یک پیرمرد دستفروش(ذرت فروش) را که در جنگ داخلی ی اسپانیا علیه ی فرانکو جنگیده است، اینگونه نقل می کند: «پیرمرد برایم توضیح داد که دخترش را شوهر داده اما از همسرش جدا شده و در مادرید زندگی می کند[وگفت:]

- در زمان فرانکو احترام بیشتری وجود داشت اما امروز دیگر کسی به خانواده اهمیت نمی دهد.

اگر چه در یک کشور بیگانه بودم و می دانستم صلاح نیست در باره ی امور سیاسی صحبت کنم، اما نتوانستم پاسخ اورا ندهم. گفتم که فرانکو یک دیکتاتور بوده و در دوران وی هیچ چیز نمی توانسته بهتر از این باشد.

در این موقع رنگ صورت پیرمرد از عصبانیت سرخ شد[وگفت:]

- شما کی هستید که این طوری صحبت می کنید؟ [گفتم:]

- من داستان کشور شما را می دانم. با مبارزه مردم شما برای آزادی آشنا هستم و در باره ی جنایت های جنگ داخلی ی اسپانیا مطالعات بسیاری کرده ام.[گفت:]

- و من نیز در آن جنگ شرکت کرده ام و می توانم در باره ی این حرف بزنم، چون خون خانواده ی من در آن ریخته شده است. داستانی که شما خوانده اید برای من هیچ اهمیتی ندارد؛ تنها، چیزی برای من مهم است که در ارتباط با خانواده ام باشد. من علیه ی فرانکو جنگیده ام، اما پس از آن[که] او پیروز شد، زندگی ی من هم بهتر شد. من فقیر نبوده و این چرخ دستی ی فروش ذرت را دارم. این دوست سوسیالیستی که الآن داریم، هیچ کمکی به من نمی کند. الآن بد تر از زمان قبل زندگی می کنیم.[ومن،]

به یاد پتروس افتادم که می گفت مردم به چیزهای خیلی کمی در زندگی قناعت می کنند. تصمیم گرفتم بیشتر ازاین درآن باره صحبت نکنم و نیمکتم را عوض کردم.»

بله، با مردمی که همیشه به چیز کم راضی می شوند، نمی توان در باره ی وظایف و مسوولیت ها ی این دنیایی شان صحبت کرد. واز آنها نمی توان توقع داشت که جلوتر از دماغشان را ببینند. چرا که همیشه با بزرگ دیدن دیگران، خودشان را کوچک وکوچک تر دیده اند و اگر دارای اکثریت هم بوده اند، در نهایت نابودی ی خود و جامعه ی شان را رقم زده اند!

آدم های بد، آدم های خوب

2010-02-09T12:37:00.006+03:30

آدم های بد، وقتی می خوان با کسی ار تباط برقرار کنند، با یک کیسه کود روی کولشون به طرف نزدیک می شن، که از همون اول بوی گندش تمام محیط درون وبرون وی را طوری آلوده کند که نشه با باز کردن پنجره ها و خالی کردن صد تا خوش بوکننده توی هوا هم، از اون بو و محتویاتش رها شد. جالب اینه که این آدم ها، توقع دارند هرچه می گن و می خوان به سرعت اجابت بشه و طرف هاشون هم رو ترش نکنند و اگر سر خم نکنند، دست کم، گردن فرازی هم نکنند!

آدم های بد، همیشه دست پیش را می گیرند که پس نیفتند! جلوتر از بقیه راه می افتند و زودتر از همه هم، شروع می کنند و پر شورتر از همه هم، به استدلال می شینند و وقتی هم که کارشان تمام شد و به نظر خودشان(البته)! خرشان که از پل گذشت؛ همه چیز را فراموش می کنند و توقع دارند و سفارش می کنند که طرف هم فراموش کند(یعنی بگذرد).

آدم های بد، تو لجن پراکنی استادند اما، توی پاک کردنش ناشی؛ برای همین هم، مجبور می شند زور بگن واز قوه ی قهریه استفاده کنند. که خب این، از ژست جوانمردی و مردم دوستی به دوره و دستشان را زود باز می کند و از اینکه سرپوشی روی دست باز شده اشان بگذارند؛ هراسان، دستشان را در کودی فرو می کند که همیشه با خود به همراه دارند. و دیگر کاری به این ندارد که بوی گندش را دوباره در می آورند.!

آدم های بد، شبها درست نمی توانند بخوابند و مجبورند یا صدا گوش کنند یا سیما! که این امر البته آنها را معتاد می کند به خبرهای گزینشی و خوشباورانه که با روانی وسلاستی که دارند اورا به وجد می آورند و وقتی آگاه و باز! شدند، برای خواب آرام، آماده می شوند و با خیال راحت به خواب می روند؛ غافل از اینکه از ما بهتران در خواب نیز، رهایشان نمی کنند و مجبورند رخت خواب ناز را رها کنند و به صندوق خانه پناه ببرند!!

آدم های بد...، آدم های بد...، آدم های بد..............

آدم های بد، بالاخره کی خوب می شوند؟ آیا می توانند با دورو برشان با متانت و دوستی و عشق، رفتار نموده و پندار و گفتار و کردار نیک را پیشه کنند؟

حتمن می توانند، اما در دنیای بعدی ِ شان، که البته، اینبار به عنوان یک آدم خوب، گیر آدم بدی افتاده باشند!! و از آزمایش های متعدد شان در سالیانی دورو دراز، با هر زحمتی که شده نمره ی قبولی بگیرند!

جان بر کفان

2010-02-05T20:20:00.006+03:30

به خواب هایی که می بینم در مواردی که آگاهی در آن ها بیشتر است، ایمان و باوری دارم راسخ. از میان خوابهایی که از 27، 8 سال پیش تا کنون دیده ام، چهار- پنج تا شان در سالهایی که طی شد؛ تعبیر یافت و چه بد هم، که امید وار بودم هیچ کدام سرانجام نمی یافت.

سرانی که از غفلت مردم سو استفاده می کنند و کارهایی را انجام می دهند که تنها اثرش سست شدن دیدگاه ها است در هرج ومرج وانتظار و لا ابالی گری و ... . واین همه یعنی بدبختی ی جامعه و ملتی که چیزی برای از دست دادن ندارد. چقدر برایم جالب است که هیچ گاه نمی خواهند به جبران کار های شان حتا بیندیشند. زمان جبران به سرعت تمام می شود و آنگاه که پل ها همه خراب شدند و راه برگشتی نماند، همه با هم نابود خواهیم شد. اما من...

من باید چه کنم که در اعماق پستی، سرنوشتم را به سر نوشت آنان گره نزنم؟

سکوت؟ فریاد؟ جنب جوشی بیشتر وتحرکی افزونتر؟ در کدام زمینه ها با کدام پیش زمینه ها؟ و...

در جایگاهی که قرار دارم فرقی هم می کند؟ مردم در این جا، همه به دنبال هیچ چیز هستند! هیچ برایشان به معنی نان وآبی است که جلویشان گذاشته می شود.

کار کردن وتلاش کردن در پی ی اندیشیدن، در خواب و خیال شان هم نمی گنجد؛ وتازه، اگر باشد هم از اهمیت چندانی برخوردار نیست.

تازیان، از این فرصت ها استفاده می کنند و بر جان و مال و ناموس مان حاکم می شوند و بدون خونریزی که البته رنگ قرمزش نقش گر آسمان آبی است!؛ آنی می کنند که قرن ها است به انجامش خشنودند!

در خواب های من، جایگاه آنها ویژه است و نمی دانم آیا از میان مردمانمان کسی هست که دست شان را کوتاه کند از آفتاب سرزمین سبز؟

تازیان نمی دانند که آفتاب طلایی ی سرزمین سبز، سوزاننده تر از این است که با پوشاندن سر های سبک شان! با سربندان زشت، محفوظ بمانند!

خوشحالم از اینکه می توانم آنها را به عیان ببینم و تک تک شان را بشناسم وهر چند با چندش! از آنها انتقام خون های سرخ سرزمینم را بستانم و آینده را تغییر بدهم از نقشی که جادوگران تازی بر آب های روان سر زمین زیبایی ها زده اند.

نفاق و دروغ و نیرنگ وقتل و غارت، در طول تاریخ، محکوم به شکست بوده است و خواهد بود و

خون بر شمشیر پیروز است.

آنان که جانشان را در کف دست دارند

بر سر کوی و برزن جارش می زنند،

سبکبارانه از دستش نمی دهند!

خون های به نا راستی ریخته شده،

در آسمان به جوش خواهد آمد و

بر زمین رشد خواهد کرد و رنگینتر خواهد شد!

یاد همه ی جان برکفان زنده وپوینده.

قربانی!

2010-02-04T10:18:00.004+03:30

صبح که برای رسیدن به سر کار از وسط بازار رد می شدم، در کنار دیوار کوچه ی تنگ قدیمی، محتوای دل و روده ی گوسفند یا بزی را دیدم که بی روویه ای محافظ رها شده بود. اول، بوی آن مرا به دهات و طویله برد اما خیلی زود خط کمرنگ خون که بر آب باران جمع شده در وسط کوچه نقش زده بود، مرا به خود آورد. کمی جلوتر داخل بازار، خون لخته شده و خون آبه و آب باران، تصویر یک قتل را تداعی می کرد!

یادم آمد دیشب که با خانمم و دخترم می خواستیم از خیابان شهر داری به بازار بیاییم -همان جا که حالا خون ریخته بود- عده ای مرد ایستاده بودند وتقریبا راه بسته بود و آن موقع فکر کردم سینه زنی ی اربعین جلو افتاده و ممکن است ادامه داشته باشد و بی درنگ راهمان را عوض کردیم و به خیابان برگشتیم.

حالا که به تصویر صبح برمی گردم، تنها، دلم به حال خداوند می سوزد که بشر دوپا چه خون ها که به اسم او و برای تقرب به او و دور شدن از بلایا ی ِ احتمالی که بر زمین نمی ریزد و در ابتدای قرن بیست ویکم همچنان آدم وحیوان کشی برایش یک پدیده ی پاک کننده به حساب می آید!

حتمن خداوند می داند که چه موجودی را بر زمین آورده است که زمان صبرش به سر نمی آید و هنوز امیدوارانه فرزندان آدم، متولد می شوند. اما از دیدگاه آدم ها، آیا روزی خواهد رسید که دانایی بر نادانی بچربد و دانایان از چنگال نادانان ایمن باشند و از برکت آن، حیوانات نیز، در حریم امن خداوند چند روز عمر خود را در آرامش بگذرانند؟

سحر گاهان ندای پیروزی سر می دهد و

روشنایی ی آسمان و

زمین با آن پاک می شود از آلودگی ی شب؛ اما

آلودگی ی انسان می ماند!

باران آرام شب، روز را سپید تر از قبل نمایان می کند اما،

خاکستر کارهای انسان را نمی شوید! چرا که،

چادر شب، تاریک تر از آن است که رخصت گذر آب را بدهد و

آسمان را در پاک کردن پلیدی، سرفراز کند!

روشنایی ی روز اما،

بر ملا می کند خونی که در شب تار

از خنجر خونریزان خونخوار بر زمین ریخته است و

نام جاهلان را بر پرده ی نیلگون نقش می کند!

سکوت

2010-01-31T10:23:00.011+03:30

خاموشی، خوب نیست، و
داد و فریاد، زننده است،
آنچه خوبی در این عالم است، گرد سکوت می گردد و

راه آدمی را به بالا، هموار می کند.

خداوند، در سکوت حضور دارد، و
انسان ها را به سکوت فرا می خواند و
آنها که در سکوت قرار می گیرند،
زیباترین لباس عالم را به تن کرده،
سزاوار رفتن می شوند!

ندای بی صدا، انسان ها را فرا می خواند و می گوید:
سکوت را اگر توان ِ داشتن نیست،
از هیاهوی به راه افتاده دور شوید،! شیطان ها در کمین اند؛
و انسان نمی داند سکوت را شیطان شکسته است!

شکستن سکوت، اگر چه انسان را به راهی انداخته که نمی داند،

اما، شیطان را به راهی می برد که می داند!

شیطان ها برای بی راه کردن انسان،

تنها سلاح شان، هیاهو ست!

هیا هویی که برای در هم تنیدن سبز درختان زمینی

با دندان تیز کرده، گوش های شنوا می طلبند!

آهنگ ندای خداوند در حرکت نسیم می پیچد و

صدای اعتراض شیطان،
در هم پیچیده و خش دار، در میان لطافت در میان گرفته اش،
گم می شود!!

بی صدا تر از حالا،
زمانی ست که خداوند بر زمین قدم می گذارد و
آب ها نیز، از جست وخیز، دست می شویند و
سکوت ملکوت، بر زمین نیز، سایه می افکند!

ملتی که شاد نیست

2010-01-28T22:53:00.010+03:30

به واقع جای تبریک دارد کسب مقام (202)ومین ملت شاد دنیا برای ملتی که هر روز سرانش برای بزرگی اش ادعا های آنچنانی دارند و به مهر ورزی، صداقت، علم و دانش فراوان، استقامت و پا یداری در مقابل استکبار، و... هزاران فضیلت های ناداشته ی دیگر ملت ها شهر ه اند و شب و روز دارند از دست این و اون، جایزه می گیرند! اما نمی دانم چرا من از ته ی دل به تمامی ی این حرف و سخن ها می خندم و شاد هستم!؟ خب من و خیلی های دیگر از این مردم که به خاطر این خبر های افتخار آمیز که مثل نقل ونبات از دهان سران سرریز می شود، دایم در حال خند یدن هستیم، پس چرا در شاد بودن، باز هم در بین 220 ملت، 202مین هستیم؟

همه می دانیم که در کشوری که درآمد سرانه اش معلوم نیست چند تومان است و تورم اش نیز معلوم نیست که چه طور محاسبه می شود و مردمش نمی دانند زندانی سیاسی، چه فرقی با اراذل و اوباش دارند و چه موقع باید بخندند و چه وقت باید گریه کنند و درعروسی و عزایشان آدم یاد داستان خر به رفت و خر به رفت مولانا می افتد!، و...، معلوم است که شاد بودن از یادش می رود و چنانچه هر از گاهی خنده ای بر لبانش می بینیم، باید خدا را شکر کنیم و قبول کنیم که از ملت های جنگ زده ی عراق و افغانستان هم عقب تر باشیم.

بر آنهایی که نمی خواهند دراین که انسانها برای رشد و تکامل، سالم باید باشند و خنده و شادی از جمله ابزارهای وجودی ی آن است، حتا فکر هم کنند؛ ارزش گذاری، نادرست است. مردم اما؛ این حق را دارند که بدانند شادی ی حقیقی که همان باز بودن راه های رسیدن به خواسته های زیبا است! و...، موهبتی خدایی است که پروردگار به همه ی موجودات ارزانی می دارد و باید بتوانند از آن به موقع استفاده کنند. واین را می دانیم که انسان زمانی می تواند به خواسته های زیبای خود برسد، که بخواهد.

آیا می توانی در حالی که دور و برت را آتش گرفته است، در گلستان باشی و آنگاه که آتش تمام شد، گلستان همچنان پهناورتر شود؟ خداوند نویدش را به ما داده است! در آموزه های دینی ی مان هست و در راه و روش های زندگی ی انسان های بزرگ نیز، خوانده و شنیده ایم. نه اینکه فقط خیال کنیم، و در آن بمانیم؛ که می دانیم رویا سرآغاز است و در جهان هستی، همه چیز با آن آغاز می گردد و با ادامه ی تصویرسازی های زیبا ی همه ی انسان ها، مانده گار می گردد. تنها، راز آن این است که تصویرها از پلیدی به دور باشند و هرچه زیباتر!

بازگشت به شهر

2010-01-24T11:39:00.005+03:30

از خیابان عبور می کنم، خودم را در کوچه ای باریک می یابم. تاریک وبی صدا. کوچه ای که آخرش بیابان است. بروم یا نه، تردید دارم. شنیده ام در بیابان امنیت نیست! امنیت؟ می خندم، صدای خنده ام را کسی غیر از خودم نمی شنود. راهم را ادامه می دهم. با ترس ولرز به بیابان رسیدن، بهتر از در خیابان ماندن است! ندای درونیم می گوید.
خیابان را انسان ها با دست کاری کردن در خلقت خداوند، ساخته اند وچقدر هم بی ریخت وبد قواره! اما بیابان، خلقت دست نخورده ی پرورد گار است.
سرعتم را بیشتر می کنم. کمی دلگرم شده ام. خوبه که آدم بتواند به خودش دلگرمی بدهد! هرچه سرعتم را بیشتر می کنم، راه باریکتر و طولانی تر می شود! معنی اش چیست؟ نمی دانم. می خواهم برگردم، اما دیگر خیابانی در کار نیست! چاره ای ندارم، باید بروم. راه را خودم انتخاب کرده ام.
فردا می شود، من هنوز در راهم. خورشید وسط بیا بان را می سوزاند، اما بر سر کوچه سایه ای ست که هر آن سردتر می شود. چرا تا حالا متوجه اش نشده بودم؟ راه رفتن، آدم را گرم می کند. توجیه ی خوبی ست! ندای درونی من کمتر صدایش در می آید، اما حرف هایش به موقع ست.
ساعت هاست که می روم. حرکتی که برای رسیدن چند دقیقه ای شروع شده بود!، حالا یک روز است که ادامه دارد. برای چه می روم؟ چرا کند نمی کنم و وا نمی ایستم؟ چرا برای رسیدن به بیا بان شور و شوق بیشتری پیدا کرده ام؟ مهم نیست، فکرش را نکن! همان موقع که راه افتادی، دیگر پاهایت مال خودت نبود!! چرا حالا این را فهمیدم؟ یعنی چه کسی من را راه می برد؟ آنهم برای رسیدن به بیابان؟ بیابان که تور ا نمی خواهد تو آن را انتخاب کرده ای!، می خواهی برگردی، برگرد؛ چرا اینقدر تعجب کردی؟ می ترسی؟
دوباره شب. شب پیش، در خیابان بودم و چراغ های روشن و مردمان شوخ وشنگ وماشین های رنگ و وارنگ و سروصداهای گوشخراش!
چرا مردم را رها کردی وسر به بیا بان گذاشتی؟ توکه همیشه دم از مردم و با مردم بودن و حرکت های جمعی می زدی؟ حالا سروصدای آنها را هم نمی خواهی بشنوی؟ ریختشان را هم نمی خواهی ببینی؟ فقط برای اینکه به توگفتند نه!! بست کن دیگه، الآن که وقت این حرف ها نیست. تازه مگر خودم این راه را انتخاب کردم؟ فقط یک لحظه به آرامش فکر کردم و...
دیگر صدایم در نمی آید. خواب هم سراغم را نمی گیرد. فقط راه می روم. یعنی بیا بان را تا صبح می بینم؟ به بیا بان که رسیدم باید چه کنم؟
هوا کم کم روشن می شود. هنوز چراغ های شهر سو سو می زند. در سراشیب راه کوهستانی ی آشنای همیشه گی یم به سمت شهر در حرکتم. مگر من دریک کوچه باریک در راه نبودم و به طرف بیا بان نمی رفتم؟ پس اینجا چه می کنم؟
ندای درونیم اینبار، سرزنش وار می گوید: به راحت ادامه بده و هیچ مگو؛ که اگر ندانی در کدام راه قدم می زنی، همواره باید بروی و هر گز انتظار رسیدن نداشته باشی!

همهمه و سر و صدای شهر را می شنوم. صدای آشنایی دارد که هیچگاه از ذهنم بیرون نمی رود.

جاهلان وجلادان شهر تاریک

2010-01-21T10:21:00.006+03:30

شهر در خاموشی دهشتناک،

مردمانش در انتظار خواب،

نداشتن رویا، ودر بند هجوهای شنیده ودیده؛

در تحمل تاریکی، صبور و خاموش!

دیگر با کسی نمی توان بی پرده سخن گفت،

دیگر مردم را نمی توان به بهترشنیدن ودیدن، تشویق کرد،

دیگر بارور کردن باور مردم ازحقیقت، سنگین است،

دیگر دروغ ها ی هرچه سفید تر! و سرپوش آهنین براق بر سرها!!

مردم، آوار این همه صبر را بر سر خود می خرند و

افتادن به زیر پای کفتاران زشت خوی آهو نما را،

فرصتی برای نفس کشیدن در دره ی سیاه می انگارند و

زمان را مرهم گذار زخم های آشکار وپنهان شان!

آخورهای آماده برای جاهلان و جلادان در کنار هم

که افت است برای جلادان،!

جاهلان را به راه نمی خواند و

از اینکه با بزرگان دمخوراند، شکر گزار زمانه اند!

افتادن در راه راستی

برای هموار ساختن حرکت انسان های پاک

برهم زدن ساختار آخورهایی ست که برپایند و

آدم هایی که احساس جاودانگی می کنند!

خوشحال بودن، نان داشتن، آفتاب را بلعیدن و

نور را در چنگال گرگ ها پنهان کردن؛

خود را به زیر طاق های زرین رساندن و

زمین ها را زیر و رو کردن؛

نمی تواند مردان و زنان همیشه نور را،

به دنبال خود داشته باشد و

آه نالان زجر کشیده را سرپوش بگذارد!!

خورشید تابان در میان تاریکی ی شب،

تابندگی ی ماه به یدک گرفته شده را

آنی می پوشاند که

شعله های افروخته ی جاهلان و جلادان،

لحظه ی بعد شان را فراموش می کنند!!

مرگ انسانیت

2010-01-13T10:12:00.004+03:30

گناه ناکرده کشته شدن و بی دفاع و بدون اخطار قبلی و به جای دیگری و برای دیگران و ... چرا؟

گویا آدم ها برای راه رفتن در این دنیای پر سراشیب هم، باید از جاهل های محله ی شان اجازه بگیرند! آدم هایی که سرشان به تنشان می ارزد باید از آنهایی که سرشان با تنشان هیچ تناسبی ندارد مجوز نفس کشیدن بگیرند و چنانچه راهشان را نیز عوض کنند، وبخواهند از مسیر دیگری بروند، باید با نوچه های جاهلان، طرف بشوند.

سرزمین من، پر است از این بی حرمتی ها به انسان و انسانیت و خدایی که او را به سان خودش آفرید و بر زمین قرارش داد که خود را بر همان میزان پرداخت نماید.

قیمت انسان ها چقدر است؟

نزد خداوند آنقدر هست که وقتی آفریدش به خودش احسن گفت. اما در جامعه ی بشری به ویژه در جامعه ی خودمان چقدر برای سر انسان ها قیمت می گذارند؟

آدم هایی که به خود اجازه می دهند که دست به هر کاری بزنند، چگونه توجیه می شوند؟ آیا برای تخریب وکشتار مردم بی دفاع که تنها سلاح شان بدنشان است، چقدر به آدمکشان گرگ صفت، مال ومنال می دهند؟

به هر حال قرن هاست که آدم های موثر در میان جامعه ی بشری، قربانی مطامع قدرتمداران بی خرد می شوند که تنها راه نفس کشیدن خود را از میان برداشتن انسان هایی می دانند که به ممد اندیشه ی کوچک شان فکر می کنند تنها مانع سر راه آنها هستند!

خشم وخشونت در جامعه ی انسانی در حد معمول وبرای حفظ جان آنهم کنترل شده و با کمترین خسارت، شاید قابل توجیه باشد که البته هستند انسان های بزرگی که همینقدرش را هم سفارش نمی کنند و می گویند باید از سر راه خشم پروران کنار رفت و با آنها مبارزه نکرد تا خود، در آتتش خود بر پا کرده بسوزند و نابود شوند؛ اما اگر انسان بی گناهی در سراشیب نابودی قرار گرفت، تکلیف چیست؟

برای مسعود علیمحمدی که دیروز صبح در ساعت 7 و 35 دقیقه مورد سوء قصد قرار گرفت و مغز پر بارش را متلاشی شده به ترسوهای بزدل آشفته حال، هدیه کرد، طلب آرامش ابدی از پروردگار بزرگ می کنیم و به راهمان ادامه می دهیم.

رفتن بی خشم،

در راهی که سراسر تاریک و روشن است،

و رَه زَنش

ما را برای فرو بردن در چاله های آن می خواهد و

بند های شیطانیش را گسترده و

با فریاد، خشونت و لجاجت را از حلقوم کثیفش بیرون می ریزد،

کاری ست که تنها از انسان ها بر می آید!!

جنبش بی روح

2010-01-10T20:44:00.006+03:30

مردمی را می بینم که

توان رفتن ندارند و

در میان در خانه ی خود

ایستاده به انتظاری بیهوده؛

روحشان را در پستو به بند کشیده اند و

به امید راه رفتن بدون آن،

خود را به میان در رسانده اند؛

غا فل از این که جنبش جسم ها معنا ندارد!

زمین از مردم پر می شود اما،

به سان پوسته ای کشیده شده بر اسکلتی خاموش

که خود را تنها با گوشت واستخوان می شناسد و

سرگردان در میان زمین و آسمان و

گرفتار در میان تنهایی ها!!

روح که در بند نباشد، به تنهایی پرواز می کند اما،

جسم می ماند و

در توقع دست های یاری دهنده

به چنان توهمی آلوده می شود که

نیستی،

تنها دوای شناخته شده برای درمانش می شود!

آفتاب به زاویه تابش تند می رسد و

روح از بند می رهد و به دنبال جسم

تمام اتاق های خانه را می کاود و

از پنجره کهنه ی رنگ به رنگ،

خود را به در خانه می رساند!

نیمی از جسم بی جان را، بر پاشنه ی در می یابد و

نیمی دیگر را بر آسفالت خیابان روبرو؛

اما،

وصله کردن نمی داند!

خداوند به او راستکاری آموخته است و او،

وصله کردن را ریا کاری می داند و

از راستکاری به دور و

در آمدن از چاله و به چاه افتادن!!

پرواز روح، بدون همراهی ی جسم!

چاره ای نیست؛

خانه می ماند و جسم دونیم شده ی انسان و آسفالت خیابان!

بی آنکه مردمی در اطرا ف مانده باشند و

رد پای همراهی که توان کشیدن جسم را داشته باشد!!

برای مردم تنها، در خیابان های شهرهای سرزمینم

خواب، واقعیت، رویا

2010-01-03T13:39:00.007+03:30

اگر به هرکه و هر چیز در این دنیا نتوانم اعتماد کنم، به روح خودم که می توانم!

روح من با من است ومرا هرگز تنها نمی گذارد. در غمها و شادی ها و در افت وخیز های زندگی همواره مرا تنها نگذاشته است.

آنگاه که ترس های خوب و بد وجودم را فرا گرفته است و آن زمان که حمله ی تردید ها مرا به کام نیستی برده است، حضورش دیدگانم را باز کرده و توانی دوچندان به تک تک زره های وجودم بخشیده است که به راحتی توانسته ام دوباره به پهنه ی هستی قدم بگذارم.

روح من با من است، و با تنها نیروی مطلق کاینات!؛ تنهایی ی من با تنهایی ی او که پیوند می خورد، دیگر من نیستم و گویی هرگز نبوده ام!!

از خواب هایم که بیدار می شوم و خود را بر زمین می بینم، تاثر شدیدی به سراغم می آید و احساس اینکه هنوز باید به راهم ادامه بدهم، تمام وجودم را پر می کند. وجودی که بنا به امر او به حرکت در می آید و می خواهد در راهی که او پیش پایش می گذارد گام بردارد.

در سر زمین من اما، این کار در سخت ترین شکل ممکنش میسر می شود.

چرا که لایه ی لزج دروغ و دورویی، تمام راه را پوشانده است. راهی که خداوند برای انسان ها، اّمن آفریده است، با پوششی از تزویرهای چند لایه و دروغهای چند باره، به چنان پستی وبلندی هایی دچارشده است که پیش رفتن در آن به کندی انجام می گیرد و آنگاه که بخواهی پاهایت را از آلوده شدن محفوظ بداری!!

در سرزمینی که راست و ناراستی، آنچنان به هم آمیخته اند که انسان پاک نهاد برای ایمن ماندن، تنها می تواند به قضاوت نکردن روی بیاورد آنگاه که بخواهد از شر پلیدی ی پس از یک قضاوت ساده، همچنان به راه خود ادامه دهد!

منتقدان می گویند در چنین سرزمینی خداوند حضور ندارد! و درجایی که خداوند نباشد، شیاطین و بد سگالان لانه می کنند و در کمین دایم برای جذب ونابودی ی انسان ها همان گونه که با خداوند عهد کرده اند، می نشینند!؟

وقتی بیدار می شوم، از خود سوال می کنم چگونه باید روزم را به شب برسانم و از کمین نابخردان دندان تیز کرده در امان باشم و خودرا دوباره به سلامت به خواب بسپارم؟

دوستی که با این سوال من آشناست می گوید:

به طبیعت پناه ببر!، چرا که شیاطین، آنجا که انسان های به تور افتاده، خانه کرده اند ودر آن و در پی ی پیوستن به آنها روز وشب را به ناچار می گذرانند، حاضرند و اجازه ی فعالیت در محدوده ی دیگری را ندارند.

به نظرم این درست می آید وچنین می کنم وخود را به کوه وکویر ودشت ودریا وجنگل می سپارم و در وسعت آنها گم می شوم.

اما باز هم انسان در آنجاست! خودم، وشاید دیگران، و در یک آن، حضور پلیدان را حس می کنم!!

ترس از اینکه دیگر جایی برای ماندن ندارم تمام وجودم را فرا می گیرد. ندایی به من می گوید: به خداوند پناه ببر! وسعت وعظمت وبزرگی و مهربانی ی او آنقدر هست که تمام موجودات را در خود بپذیرد.

در شهر، و پشت کرده به آن و تنها و امید وار، برای پناه بردن به خداوند آماده می شوم!!

در این حال، شیاطین را می بینم که با حسرت، دور شدن مرا نظاره می کنند. ومن، شهر ودیار دود زده ی خود را که کوچک وکوچک تر می شود با نگاه باز تر از همیشه، بدرقه می کنم و

در این فکرم که روزی دوباره پا بر خاک این دیار بگذارم و با نگاه به آسمان آبی اش، در کنار مردمان شادش، از آب زلال چشمه سارانش، سیرآب شوم!!

شادمانه از نو شدن

2010-01-01T16:11:00.006+03:30

حالا که می نویسم، سال نو در بیش از سه چهارم دنیا قدم به پهنه ی وجود گذاشته است. سال 2010. به همین زودی یک دهه از دوهزاره ی تاریخ مسیحیان دنیا -که به نوعی تاریخ نگار بین المللی دنیای امروز است- گذ شت.

تنها خداوند می داند در دل میلیاردها انسانی که در این ساعات باید خوشحال باشند، چه می گذرد؛ اما، تجربه نشان داده است که مردم در چنین روزهایی باسیلی صورتشان را سرخ نگاه می دارند ومردان راست تر از قبل می ایستند و زنان نیز، با پشتوانه ی نیروی شکیبایی ی بیشتر، سعی در وانمود کردن داشتن ساعت ها و روزهای بهتر دارند. بچه ها اما، که خدای همیشگی ی راستی وصداقتند! شادمانه به کار خودشان مشغول اند.

دیشب که برنامه ی سال نوی چینی ها را می دیدم، به خود می گفتم مردم همه ی کشور ها جز مردم خودمان و چند کشور دیگر(البته شاید) به هنگام شادی به معنای واقعی شادند. سال گدشته نیز، همین برنامه را از آلمانی ها دیده بودم. احساس همبستگی ویکی شمردن خود در چشمان شان موج می زند و در حر کات وگفته های شان از تنها چیزی که خبری نیست، ریاکاری وتفرقه ودروغ و خط کشیدن های مرسوم است که درمیان ما بسیار به چشم می خورد.

از این که مردم بسیاری از نقاط دنیا را اینقدر بی ریا وهمبسته می بینم خوشحالم اما، تاسف و ناراحتی ی خودم را از اوضاع همیشگی ی خودمان که گویا فرهنگ مان شده است، نمی توانم پنهان کنم.

اوضاعی که در آن، جدایی مردمان وسیطره ی دورویان و پرده دران حقیقی در آن موج می زند.

اوضاعی که ترس های بی نهایت تاریک را بر سر شهر و کشورم گسترده است و آن که بیدار تر است را به بی خوابی کشانده و آن که در خواب است را به چاه ویل!!

شاد بودن در چنین روز هایی نمی تواند واقعی باشد.

آنهایی که قدم پیش می گذارند که کور چشمان تنگ نظر را با راه بیاورند، تنها ره به بی راهه می برند ودر پس این همه حسن نظر، تنها استفاده ی پنهانی ی تاریک دلان را از پاهای پیش گداشته شده، خواهند دید. هرچند که در راه ناهموار حرکت کردن، استراحت به موقع وبجا، شرط عقل است!!

لحظه لحظه های گذرانمان، با یاد

شادی های ناداشته و

شکلک های شادیانه!

از پیش چشمان مان می گذرند و

ما را با آرزو های داشته و نداشته، تنها می گذارند!

خوشحالم اما،

از اینکه روحم آزاد است!

خوشحالم از اینکه

روحم را به دست مخنثان دروغ پرداز رسانه های شیطان نداده ام.

آفتاب را اگر بر سرای خود نمی بینم اما،

در دلم جایگاهی برایش ساخته ام که

بدون حضورش در آن، طلوع نمی کند!!

می دانم روزهای شادی بی قید و شرط

که تنها در پهنه ی بی نهایت خداوند، شکل می گیرند؛

در راه اند اما،

آزمون ها نیز در کنارش گام بر می دارند!

پیروزی در آن، تنها شرط ورود آن است.

برای خودمان که به دنبال شادی ی حقیقی، روزها وشب هایمان را می شماریم!

عاشورایی در عاشورا

2009-12-29T11:00:00.008+03:30

سال 88 همه چیز داشت!
نظارت ها و حیرت ها،
ریختن حرمت ها!،
رفتن نجابت ها،

بسیار گفتن ها،
وارونه نشان دادن ها

و...

چه بسیارگفتند وشنیدند وکردند
آنچه نباید به زبان وگوش وکردار کشیده می شد؛

چه بسیار تندی ها که جلودار خامی ها شد!
و
روزها و شب هایی را برای مردم خوش پندار رقم زد،
که باور عاقلان را می سایید!

قافله هایی که از غفلت ها روان شدند و
مردمی که راه ها را بسته دیدند!!

گرفتاری هایی که از سر ناچاری
برای مردمانی که نه گفتن را تمرین می کردند و
تازه، نقش خود را در این عالم بی دردی
به تصویر می کشیدند!؛

روزها ومراسم ها ورفتن ها
ونگاه های امید؛
نقشی بود که برای نماندن،
نمردن و در گرداب آفریده شده،
به قعر نرفتن! زده می شد؛

اما، آنان که راه بستن را خوب می دانستند و
تمرین تمام عمرشان بوده است؛
در دوراهی ی عاشورای 88
راه را به گونه ای بستند که
خود نیز از برگشتن جا بمانند و
شجاعت را به حدی رساندند که
جوانمردان تاریخ را به تعجب نشاندند!!

برای عاشوراییان تاریخ، از آدم تا آدم ها!!!

حضور مردم

2009-12-22T20:39:00.008+03:30

شب یلدا را پشت سر گذاشتیم واولین روز زمستان را هم در یک هوای نه چندان سرد و بی برف، می گذرانیم.

ایرانی ها شب یلدا را در کنار هم می گذراندند و با هم بودن در چنین شبی را، مقدمه ای برای ایستادگی در برای سرمای زمستانی می دانستند.

خوب که نگاه کنیم در میابیم مراسم گوناگونی که ایرانی ها داشته اند، به نوعی با فرهنگ ستم ستیزی وایستادگی در برابر دیو سیاهی عجین بوده است.

جالب اینجاست که در همه ی عید ها وجشن ها ی ایرانی، مردم اند که نقش اول را بازی می کنند.

در سوگواری ها هم، محور همچنان مردم اند.

امسال، شروع محرم و یلدا و مراسم خاکسپاری فقیه عالی قدر آقای منتطری باهم عجین شد و در جایی که حاکمان از جمع شدن مردم بدون کسب اجازه از آنها ناراحت می شوند، فرصت پیوستگی ی بیشتری یافتند.

مردم ایران به خوبی می دانند که از این فرصت ها چگونه استفاده نمایند وفکر و هدف های شان را با چه رنگ و شکلی دنبال کنند.

حضور بی نظیر دیروز مردم در قم و شب نشینی ی دیشب خانواده ها در کنار بزرگتر ها و همزمان حاضر شدن در تکیه های محلی - که البته به فرموده حکومت مرکزی راه نیفتاده اند و ده ها سال است که خود جوش ومردمی عمل می کنند!- نوید به هم پیوستن مردم در روزها و ماه های آینده را می دهد.

روح انسان ها، خالی نیست

آنگاه که از به هم پیوستن،

صدای گام هایشان را

فلک می شنود؛

ستم پیشه گان با خوشحالی،

در پی ی رسوا کردن شان،

سنگ در چاهی می اندازند که

صدایش را بی درنگ می شنوند،

صدایی برخاسته از آب زلال

که ماه هاست،

بر خاک ِ خشکیدهِ چاه، روان شده است!!

آقای منتظری آزاد شد!

2009-12-20T18:35:00.013+03:30

وقتی که انسان های بزرگ از دنیا می روند، بزرگی ی شان افزون تر می شود، چرا که همواره بسیاری از زوایای زندگی ی شان را به تماشای عمومی نگذاشته اند و در بزرگ نمایی آن نه تنها کوشش نکرده، بلکه بر کوچکتر نشان دادنش نیز، اصرار داشته اند.

چنین افرادی با تمام وجود زندگی می کنند و با تمام وجود نیز، برای رفتن آماده اند!

این افراد، حالشان را به آینده ی فرضی ی بهتر، نفروخته اند و آنچه را که حس وعقل برترشان گفته است انجامَ داده و هرگز به تردید ها، فرصت زیر سوال بردن کرده ی شان را نداده اند.

آقای منتظری حالا که نیست می توان در میان مردمان بالا قرارش داد و در موردش چنین گفت:

اوبه زندگی ی پر برکتش افتخار می کند و از کرده ی خود پشیمان نیست. چون خداوند آنقدر به وی فرصت داد که همواره در باز سازی ی خود تلاش کند و در پای قدرت وقدرتمندان، قربانی نشود.

او آنقدر بزرگ بود که طاغوت نیز نتوانست در نبودش سکوت کند ودم فروبسته در کنار تسلیت، ذات خودش را بار دیگر آشکار کند و تیغ انتقادش را به سوی ایشان نشانه رود!!

درشروع و اوج انقلاب در ساال 57، و قبل از اینکه آقای خمینی به رهبری شناخته شود، دو روحانی ی دیگر برای روشنفکران وبسیاری از مردم، شناخته شده تر وبا وجه تر بودند. آقای طالقانی وآقای منتظری!

اما هر دو بزرگ، برای رسیدن به آرمان ملت شان ودور نگاه داشتن حرکتشان از آفت های بسیاری که می توانست به راحتی برآن بنشیند؛ دور اندیشی را در ایفای نقش دوم دیدند. هر چند که آثار حرکت هایشان برمردم فهمیده پوشیده نبود.

نعمت وجود آقای طالقانی زود از این مردم گرفته شد، اما آقای منتظری آنقدر فرصت یافت که بتواند با شجاعت ومقاومت بسیار تا دیشب برای مردمی که غصه ی شان را می خورد، ناصح و هادی و مشفق باشد.

باید به انتظار فردایی بود که آبستن حادثه هایی است ناشناخته اما قابل پیش بینی!

این چه تقدیری ست که انسان های در راه

تا به رفتن می اندیشند،

پشتشان را خالی می یابند و

آنگاه که باید باصلابت قدم بردارند،

تنها به توان قدم های خود باید اکتفا کنند؟

چگونه است که رهبران در زمان نیاز،

زمین را ترک می کنند و

خود را در بی نهایت، به اوج می رسانند؟

ندایی به من می گوید: نگران چه هستی؟ این اوج،

اوج شماست!

شمایی که با نشانه های به جاَ مانده از رهبران،

تازه به پرواز درآمده اید!!

یاد آیت الله العظمی منتظری در دل مردم دنیا زنده است. اویی که همواره با درد مردم زندگی کرد.

تایید وانکار ناجوانمردان

2009-12-12T22:59:00.009+03:30

در این دیار چه می گذرد؟

چرا مردمانش مات ومبهوت اند همواره،

و سرگردان کوچه وخیابان،

از پاسخ دادن به یکدیگر گریزانند؟

کدام راه، می تواند آنها را به هم برساند؟ و

کدام نقش می تواند آنها را یک رنگ نماید؟ و

کدام دست می تواند برای دوستی فشرده شود،

آنگاه که سخنی نیک بر زبانی شنیده نمی شود!

گوشهای شنوای مردم این دیار،

سال هاست گویی، به انتظار گفتاری خوش،

سادگی خود را می آزماید

همواره به شنیدن داغ ترین دروغها

به پذیرفتن خود می خندد!

راه باز است.

می توان به سادگی همه چیز را انکار،

و یا تایید کرد؛ اما

جوانمردی می خواهد پذیرفتن آن!

ناجوانمردان، به راحتی تایید وانکار می کنند! اما،

جوانمردان تا پای جانشان می ایستند و

ناتوانی توانمندان پست را به نظاره می نشینند!!

امشب را باید به انتظار ترسوها بود که مطابق رسم شان، صبح ندمیده، حمله می کنند و به خیال ضعیفشان،

نور روشنایی ده تاریکی را به کنج عزلت می برند.

امشب هوشیارتر از هرشب خواهیم خوابید، شاید ترفند تازه ی شان نیاز به قربانی ی بزرگتری دارد!!

روی به آسمان دارم

2009-12-09T13:46:00.006+03:30

آنگاه که به بالا ی سرم نگاه می کنم،
پهناوری ِ آسمان مرا به وجد می آورد،

توانی دوباره می بخشد نگاهم را و

تصاویری را بر ذهنم نقش می کند که
تنها بر پرده ی بی انتهای آن، نمایان است

لحظه ای دیگر،
شاد وشکر گزار از اینکه دنیای من،
آسمان پهناور است، نه زمین پست!
که هرچه دناعت و بی شرمی ست، پرورش یافته ی اوست و
هرچه بی خطی و رهایی ست، از آسمان پهناور!

زمین را هیچگاه دوست نخواهم داشت

چون، زندان من است و
مرا در بند ناکسان می خواهد.
ناکسانی که چنگا ل شان را برناهمواری های آن بند کرده اند و
دندان های زرد شان را با ذراتش ، تیز می کنند!

پستی ی زمین اما، انسان را از
نگاه کردن به آسمان دور نمی دارد، چون
نهایت حد آن، نگا هبانی ی انسان است! و

نهایت حد انسان، پهناوری ی آسمان ها!!

و من،

آگاهم از این فرجام

می دانم رها شدن از بند آن را

آنگاه که سرم را بالا می گیرم و

نگاهم را ازوسعت با عظمتش پر می کنم!!

تقدیم به انسان هایی که همیشه بالای سر خود را نگاه می کنند واگر چه سر به زیر دارند! اما این نقش آسمان است برذهن های توانمندشان که آنها را به حرکت وا می دارد وبه جلومی برد.
همان هایی که نمی گذارند تیز چنگالان دندانگرد، ناجوانمردانه به آنها دست یازند وبا هزار نیرنگ، در زمین به بند شان کشند.

حرکت می کنیم اما کند!

2009-12-08T12:21:00.009+03:30

بعد ازاتفاقات دیروز وامروز در دانشگاه ها به ویژه دانشگاه تهران، دیگرازاینکه طرف های درگیر بنشینند وبا سلامت روح وذهن وزبان با یکدیگر رو در رو سخن بگویند و به هم نظری برسند؛ دندان امید را کندم و به ته ی چاه ویل انداختم.!
طرف مقابل گویا تمام حق های طول تاریخ را برای خود محفوظ می داند و آنچنان با توپ پر به میدان می آید این روزها که جای هیچ شک وشبهه ای را باقی نگذاشته است برای ادامه ی راهی که در تاریخ کشور ما بسیار تکراری وکسل کننده شده است.
خوشحال نیستم از این اتفاقات اما، واقع بین بودن هم یکی از شرط های عقل است و نمی توان با ندیدن آن ها خود را به وادی ای سپرد که از آبادانی در آن نشانی نباشد.
سال ها می گذرد از حق خواستن این ملت وهنوز که هنوز است، در همان گام های نخستین مانده . اگر خرافاتی بودم، به سحر وجادو شک می بردم. اما احساس دیگری مرا به دیدن روشن تر واقعیت های تاریخی وا می دارد.
چرا در تاریخ ما همواره تعدادی اندک، حق های طبیعی ی انسان ها را مصادره می کنند و آنهایی را که دل به در یا می زنند وحق خودرا طلب می کنند در بند کرده یا از میان می برند وخوش اقبال هایشان را هم آواره می کنند؟
چگونه است که این چالش ناتمام هیچ گاه نتیجه قطعی نمی دهد؟ آیا منتظریم تا کسی بیاید وآنچه را پروردگار عالم همراه با خلقت، در اختیار ما گذارده است، از آنها بگیرد و به ما بدهد؟
دوستی دانشمند می گفت: آنچه انسان ها را زمینگیر می کند، نادانی وبی دانشی است وترس از به سوی ناشناخته ها رفتن!
قبول، اما بی دانش ی هایمان که روز به روز در ظاهر کمتر و کمتر می شود وناشناخته ها نیز، روز به روز شناخته تر؛ پس چرا ما باز هم از حرکت باز می ایستیم؟
آیا مشگل در جلوداران است؟ آیا اصلن جلوداران ما این ظرفیت را دارند که ما را راهنما وحامی باشند؟
آیا مشکل، ما هستیم که یا نمی خواهیم برویم ویا به کج روی عادت کرده ایم؟
آیا مشگل، راه هایی هستند که انتخاب می کنیم؟
آیا اصلن مشگلی وجود دارد؟
به سوال ها جواب بدهیم یا نه، زمان می گذرد و به اتظار ما هم نمی نشیند.
من وشما حرکت کنیم یا نه، خلقت پروردگار همواره و بدون ایستادن در حرکت است. حرکت در یک حال بی انتها !!
ما درکجای این حال قرار می گیریم؟ و از کی می خواهیم با آن باشیم؟
آینده ی زمین روشن است. آیا آینده ی ایران نیز، به روشنی ی آینده ی زمین است؟

برای رسیدن به جنگ بعدی به سرعت در راهیم و

نمی خواهیم به این بیندیشیم که

این انسان است که می تواند با خواست خود در راستای اراده ی پروردگار، سرنوشت خود را رقم بزند و

آنچه پیشبینی شده است را تغییر بدهد!!

ترساندن، سلاح ترسوها ست

2009-12-07T11:31:00.010+03:30

چقدر از مردم می ترسند، آنهایی که فقط در حرف شجاع هستند و

می خواهند یاری دهندگان امام باشند!!

چقدر از مردم می ترسند، آنهایی که زورشان از باتوم شان است و

پیروزی شان از ترساندن مردم!

چقدر از مردم می ترسند، آنهایی که ره زنی ی مردم می کنند و نامش را

در اختیار گرفتن نبض شهر می گذارند!

چقدر از مردم و پیوندش با دانشجو می ترسند،

آنقدر که شبانه، دانشگاه را پادگان می کنند وصبحدم،

مردم را از نزدیک شدن به آن برحذر می دارند!

امروز 16 آذر سال 88 شمسی است وچند صد باتوم وسپر به دست، در هراس از پیوند مردم و دانشجو در اطراف دانشگاه تهران سنگر گرفته اند.

و مردم چه خونسرد از کنار این بازی احمقانه ی محافظان جان ومال وناموس شان عبور می کنند.

مردم که گویی با خود عهد بسته اند از خیابان بیرون نروند، از هر خیابان وکوچه ای که رانده می شوند، از کوچه وخیابانی دیگر بیرون می آیند. واین است رمز سر گردانی موتور سواران مسلح که برای ترساندن مردم، باتوم هایشان را با همراهی ی صدای موتور هایشان، در هوا می چرخانند و احساس خوش پیروزی را با لحن خشن فریاد می کنند:

متفرق شین، برید از اینجا وای نستید و...

چون می دانند تا ساعت سه ی بعد از ظهر مردم خیابان را پر می کنند!

در سایر دانشگاه های تهران وخیابان های اطراف آن از جمله: دانشگاه امیر کبیر، میدان وخیابان ولی ی عصر تا خیابان انقلاب و...شلوغ است.

باید دید در شریف وخواجه نصیر وآزاد و...، چه گذشته است.

فقط امید وارم مردم زیر باروهای دروغ ونفاق ونقشه های شوم بازنده گان این روزها، له نشوند.

کسی می گفت: اگر، وفقط اگر، در این لحظه، همه ی آدمهای بالغ شهر در خیابان بودند؛ دیگر ترسوهایی که می ترسانند تا بر ترسشان سر پوش بگذارند، اینقدر فرصت جولان نمی یافتند!

به اوباید گفت: فقط در خیابان بودن وراه رفتن همیشگی برای آنهایی که می شناسیم کافی است تا آنقدر اشتباه کنند که به دست خود نابود شوند!

شروع شانزدهم آذر قبل از نیمه شب

2009-12-06T23:40:00.003+03:30

با اینکه اینترنت را کند کرده اند، اما هر طور شده کلماتی را هرچند کم باید بنویسم.
امشب نیز، با برنامه ی هماهنگ شده از روزهای قبل، صدای الله اکبر در سطح شهرها طنین انداز شد.
آنهایی که از بزرگی الله مردم ترس و وحشت دارند، نمی دانند که خودشان سال ها از همین الله اکبر گفتن، نیت شان را- هرچند که خارج از راه خدایی می نمود! - پیاده کرده اند ومردم ساده وصادق را فریفته اند !

وحالا که مردم آگاه، الله مصادره شده توسط آنها را دوباره پس گرفته اند؛ با سلیقه های گوناگون فکری یا فرهنگی اما در راه پروردگار یکتا، دیگر نمی گذارند آنها بیش از این از وجود حقیقت عالم، استفاده ی نابجا کنند!

حتمن خداوند بزرگ از این حرکت سالم و صادقانه ی مردم حمایت می کند وبا انوار هدایتش راه آنها را هموار می نماید.
اما مردم فردا را چگونه خواهند گذراند؟
می دانم با سلامت روان کامل و دانش سیاسی کامل تر وهماهنگ با توصیه های آگاهان جنبشی که روز به روز بالنده تر وباشخصیت تر می شود، راهی را انتخاب می کنند که عاقلانه باشد و روی آنهایی را که مردم را خشمگین می خواهند، سیاه تر از قبل خواهند کرد.

آلوده به خواب ایم!

2009-12-01T10:20:00.006+03:30

سرزمین ما ازآن زمان که در بند خون ریزان دروغ گوی بی دانش قرار گرفت، مردمانش به دنبال نان شب شان سر گردان در کوچه وبازار روز را به شب و شب را به روز می رسانند.
اگر مردمانی با فرهنگ بودیم واگر کتاب خوانی وشعر گویی واز عشق ومعرفت ودانش گفتن را به مانند نفس کشیدن وبه دست آوردن نان شب مان اهمیت می دادیم، واگر...؛
هنوز کوتاه قدان خون ریز بر سرزمین ما چیره نشده بودند.
در خواب بودیم که آمدند! در خوابی که خود خواسته یا نا خواسته سرمان را گرم کرده بود. وقتی رحم وصبر وراستی را کنار گذاشتیم خوابمان سنگین وسنگین تر شد. اگر تا زمان حمله ی عرب ها، جسممان در خواب بود؛ پس از آن روحمان را نیز، به دستان چیره ی خواب سپردیم.
اگرچه در این میانه هراز گاهی با صدای انسانِِ ِ نترسی از سر گذشتگان همیشگی ی تاریخ، سر از بالش سنگی ی مان بر آور ده ایم، اما دیگر آنقدر توانا نبوده ایم که کاری بکنیم، کارستان!
واگر کارستانی کردیم، دیر زمانی از آن نگذشته، دست آوردهای مان را دو دستی تقدیم خونخواران انسان نما کرده، خود را به خواب زدیم به امید بیداری و بازگشت توانمندانه!، غافل از اینکه خود را به خواب زدن، شروع خوابی عمیق تر است.

آنچه مشخص است، انسان هایی که بدون هدف و آینده نگری زندگی می کنند به زودی از تحرک باز مانده، تمایل به خوابیدن پیدا می کنند . شاید این امر برای یک یا چند نفر در یک جامعه از درجه ی اهمیت بالایی برخوردار نباشد؛ اما وقتی بیشتر افراد جامعه به آن دچار شدند و تعداد افراد افسرده متمایل به خواب روبه افزایش گذارد وفراگیر شد، آنوقت جامعه است که دیده می شود و پای متفکران و رهبران آن به میان کشیده می شود.

بزرگان همواره به اهمیت ونقش بینش در پیشرفت انسان ها اشاره کرده اند. انسان ها و جامعه هایی در تاریخ نام شان ماندگار شده است که به آرزوها و چشم انداز هایی که در پی ی آن برای خود در نظر گرفته بودند، جامه ی عمل پوشانده اند.
افراد و رهبران جوامع پیشرفته، دارای بینشی وسیع، عمیق ودرست هستند. بینشی که با آن، نورامید به آینده را پی در پی بر افراد جامعه می تابانند و برای رسیدن به هدف های مطلوب، به آنها نیرویی بیش از پیش می دهدند.
بنابراین، انسان ها وجامعه هایی که چند قدم جلوتر خود را نتواند ببیند، در تاریکی ی جهلی که دورشان را فرا می گیرد یا گم می شوند ویا به خواب می روند.
متاسفانه، ملت ما هر دواش را تجربه کرده است. گم شدن وخوابیدن در تاریکی را! وسالیان درازی ست که آن را با رخوتی بی مانند تکرار می کند.
کجایند انسان ها ورهبران بینش مند؟ چرا ما سال هاست که از چنین موهبتی بی بهره گشته ایم؟ آیا ناسپاسی و دروغ ما را به چنین ورطه ی تنهایی ای که در آن دست وپا می زنیم، کشانده است؟

به گفته ی برخی متفکران دلسوز، پروردگار، ما را به حال خودمان رها کرده است واز نعمت های خاصش بهره مندمان نمی کند. چرا؟ آیا اینقدر هوش نداریم که متوجه بشویم؟ ویا اینکه یاد گرفته ایم فرافکنی کنیم وخود را از مسوولیتی که می توانیم داشته باشیم رهایی بخشیم؟

البته از رهبرانی که خودشان را به جامعه تحمیل می کنند و دلسوز همه مردم نیستند و تنها برای عده ای خاص کار می کنند؛ توقعی نیست. بلکه چشم به حرکت رهبرانی دوخته شده است که دلسوزانه برای همه ی مردم جامعه و بدون دیدن رنگها واصالت ها و اولویت ها، کار می کنند.

فقط باید هرچه سریع تر کاری کرد. تا دیر نشده!

سال ها و روزهای آخر حکومتها را ببینیم!

هخامنشیان وآمدن اسکندر، ساسانی ها وآمدن عرب ها،

سلطانیه ها(ملوک الطوایف)ی های پراکنده ی خوارزم شاهیان، سلجوقیان و...، وآمدن مغولان،

شاهنشاهی ی صفویه وآمدن افغان ها و...

تابه کی ندیدن وعبرت نگرفتن وتکرار کردن؟!!

سانسور بس است، تاثیری ندارد

2009-11-28T10:18:00.013+03:30

به شما می گویم!
تاچشم دارم، می بینم؛
تاگوش دارم، می شنوم؛
تا هوش وحواس دارم، احساس می کنم!
خوشحالم از اینکه تمام توانتان را خرج می کنید

که من
چشم وگوش بسته بمانند شما باشم! اما،

پیروز نیستید!!

فرق است بین آنهایی که انسان ها را سنگ می بینند با آنهایی که انسان ها را نمی بینند!
در ابتدای انقلاب، عده ای بودند که -و بعد ها همه کاره ی مملکت شدند- انسان ها را سنگ می دیدند؛ و کردند آنچه که همه نتیجه اش را سال ها دیده ایم! و حالا عده ای جایشان نشسته اند که علاوه بر مردم، همان ها را هم نمی بینند! و این یکی از شاهکار های ارتباطی قرن بیست ویکم می تواند باشد!
خوشحال باید بود که هنوز قانون تلافی! در عا لم هست و هرکه هر کاری کند، نتیجه اش را در همینجا خواهد گرفت.!
آدم های خوبی اگر باشیم وهنوز اگر خداوند بزرگ از ما روی برنگردانده باشد؛ می توانیم امید وار باشیم با مختصر گوشمالی ای در همین دنیا، به خود آییم و دست از ستم به موجودات آفریده ی پروردگار برداریم.
در ابتدای انقلاب، از مستضعف ومستکبر زیاد گفته می شد. از اینکه ما آمده ایم تا پرچم دار قیام علیه ی استکبار باشیم! و سانسور ودر بی خبری نگاه داشتن مردم مستضعف از همان موقع شروع شد!!
خوب، اوایل همه باورمان شده بود که برخی ازآنها آدم های راستگویی هستند و خبر هایشان را کم وبیش قبول می کردیم؛ هر چند اگر به حرف آنهایی که تاریخ می دانستند توجه می کردیم، شاید به سادگی باورمان را در اختیار آن آدم ها نمی گذاشتیم!
وحالا پس از سی سال، ما تاریخ را بهتر می دانیم. هم خوانده ایم وهم دیده ایم! دیگر سانسور کردن ودروغ را هرچه بزرگتر گفتن، نمی تواند ما را بفریبد! ضمن اینکه وسایل ارتباطی آنقدر متنوع و سریع شده اند، که مزوران نمی توانند به سادگی، باور ما را نشانه بگیرند.
سانسور -که این روزها به خاطر نزدیک شدن به 16 آذر(روز دانشجو)، بیشتر وشدید تر شده است- دیگر نمی تواند ابزار بی خبری ی موثری باشد. چرا که اگر آنها هوش عده ای را خریده اند تا با آن مردم شان را در بی خبری از آنچه می کنند نگاه دارند؛ دیگرانی هستند که هوش شان را به رایگان در اختیار مردم شان قرار می دهند تا آنها هر چه بیشتر و دقیق تر اخبار را دریافت کنند.
بنابراین، به آنهایی که انسان ها را نمی بینند و به دنبال آن، چشم ِ دیدن خداوند را هم از دست داده اند؛ باید گفت:
زیادی زحمت نکشید و

خودتان را بیشتر از این به آب وآتش نزنید و
مردمان را مخلوق خوب پروردگار بدانید و

در بی خبر نگاه داشتن شان به امید اینکه ابله(با پوزش از مردم) وارد بهشتشان کنید!؛

خود را به دوزخ نزدیک ونزدیکتر، نکنید!!

بسیج از مردم است نه از...

2009-11-25T11:51:00.013+03:30

هر گاه هراس در من لانه می کند، خودرا بهتر می نگرم.

آنهایی که با شعارهای جعلی، خود را به نمایش می گذارند، در فکربه دست آوردن پیروزی به هر بهایی هستند. اما نمی دانند وقتی، دیگری را ترساندند؛ خود نیز از آن ترس جدا نیستند و زمانی فرا خواهد رسید که باید دنبال جایی برای پنهان شدن باشند.

سال 57 سال پنهان شدن بسیاری از ساواکی هایی بود که فهمیده بودند اوضاع به نفع شان نیست وارباب از آنها روی گردانیده ودیگر کسی نیست که برایش خوش رقصی کنند. بنابراین، با همه ی هراسی که داشتند، پخش شدند درسطح جامعه ای که تا آن موقع بر ضدش عمل می کردند؛ غافل از اینکه مردم آنها را شناخته اند ودر تمام سال هایی که مانند کبک زندگی می کردند، فقط رعایت شان را می کردند و در اصل، از سر ترس و احتیاط، آن ها را نادیده می گرفتند.

حالا در سال های انقلاب و پس از آن نقش افراد تنها در ظاهر تغییرکرده، اما ترسها واحتیاط ها همچنان باقی مانده است. چرا؟

بسیاری از افراد صادق که برای خدمت به انقلاب ومردم شان در همان ابتدا راه افتادند وکمیته ها را تشکیل دادند و بعد ها در زمان جنگ، رکنی از ارکان اصلی ی دفاع از کشور(شهرها و مرزها) شدند؛ به تدریج نخاله هایی را به درون خود رخنه کرده یافتند که آنان، خناس وار شروع کرده بودند به ایجاد تغییر در اهداف اصلی ی شان.

معلوم بود آنها با چه نقشه وطرحی، نیروهای انقلاب را نشانه گرفته اند و بیشتر از اینکه از در خطر افتادن ارکان نظام ترسان باشند؛ از اینکه روزی جان ومال متامع خودشان درخطر قرار بگیرد ترسان بودند.

متاسفانه آنها در این طرح سال به سال، بیشتر موفق شدند وآن به آن که مردم را از نهاد های خودشان به کنار زدند وبا انگ هایی دورشان کردند، چای پای خودشان را محکم ومحکم تر نمودند تا جایی که نیروهای مردمی که باید پشتیبان جامعه باشند، در پس جریانات آنان ساخته ی اخیر! در مقابل مردم صف آرایی کردند.

سال آخر دوران شاهی، مردم ترسشان از ساواک و پلیس و بعدها ارتش ریخته شد. آنها هرچه داشتند روکردند وهرچه کردند دیگر کارگر نمی افتاد و حتا نقاب هایشان را کنار زدند اما، مردم دیگر ترسی از آنها نداشتند.

وحالا نیروهای مردمی که با خون دل خوردن جامعه ساخته وپرداخته شدند، بی نقاب، درخیابان ها به انتظار مردم خود هستند! ومردم نیز، بدون ترس از آنها در همان خیابان ها قدم می زنند! آیا باید تاریخ تکرار شود؟

نیروهای مردمی انقلاب که این روزها سالگرد تشکیل تشکل رسمی شان را جشن گرفته اند(بسیج) از درون خانواده ها برخاسته اند. سایر نیروها نیز، از درون همین مردم به کاردر تشکیلات حکومتی گمارده شده اند. این نیروها خوب می دانند که با همقطاران قبلی یشان می توانند خیلی فرق داشته باشند. بنابراین، نباید آخرتشان شباهتی به آنها پیدا کند.

جای خوشبختی دارد که مردم می توانند در این راه با امید به توان دیدگاهی ی نیروهای خودشان! وبدون اینکه از آنها بترسند، به طرح خواسته های مشروع خودشان در مقابل خود خواهان ایستادگی نمایند؛ و...

در صورتی هم که چنین خوشبختی ای رخ ننماید! باز جای خوشبختی دارد

که خداوند بزرگ، ترس مردم را خواهد ریخت ودر مقابل همه چیزخواهان، یاری دهنده ی آنها است.

در پایان این راه،

در کدام صف قرار می گیریم؟

آیا بهتر نیست تنها یک صف وجود داشته باشد وآن هم

مقابل زر و زورمداران مزور؟!!

زندگی ی طبیعی ی شجاعانه

2009-11-22T13:35:00.005+03:30

زمانی که امکان مبارزه ی مستقیم نیست و یا از عهده ی ما بر نمی آید و یا لازم نیست که از شیوه های قهر آمیز استفاده کنیم، فقط یک راه می ماند و آن چیزی جز زندگی کردن طبیعی ی شجاعانه نیست!

اگر باور داشته باشيم که زندگی چیزی جز مبارزه(ونه مسابقه) در زمینه های گوناگون اجتماعی، فرهنگی، سیاسی، علمی و... نيست، آنوقت می توانيم خواسته های طبیعی، عرفی و قانونی ی خود را یک به یک سازمان دهی کرده، درون زندگی ی مان جایی برایشان باز کنیم وبرای رسیدن به آن ها تلاش نماییم.
بنابراین، آنگاه که آگاهانه و معمولی به کارهای روزانه ی مان می پردازیم، می توانیم اطمینان داشته باشیم که آن افرادی که ما را فعل پذیر می خواهند، همواره از کارهای ما برداشت مخالفت ومبارز طلبی خواهند داشت و به همراه آن، احساس ناتوانی در مقابله با آن خواهند کرد و این، خود می تواند برای ما یک پیروزی باشد.

آنهایی که از ما ناراحت هستنند، دوست دارند که زندگی نکنیم. این البته در حالت عادی به این معنا نیست که آنها دوست ندارند ما نفس بکشیم! -چراکه همه ی مخالفان، ستم گرانه و جلادانه نمی اندیشند!- بلکه بیشتر دوست دارند سرمان توی کار خودمان باشد وبگذاریم آنها هر کاری دلشان خواست بکنند و کسی نباشد که از کارشان سر در بیاورد.
بنابراین، زمانی که به طور طبیعی به چون وچرا می پردازیم، آشفته می شوند واز اینکه ممکن است زیر نظر باشند، احساس خوبی نخواهند داشت و این ویژه گی می تواند برای ما یک موقعیت ایجاد کند تا آگاهانه در فضای زندگی مان( که بسته به دانش و بینش مان، از خانه و محله و شهرمان شروع می شود و تا سطح کشور و قاره و زمین و کل عالم، کشیده می شود!) به همکاری با دیگران بپردازیم.

در سال های زندگی مان چقدر این گونه بوده ایم؟
آیا می خواهیم طبیعی و شجاعانه زندگی کنیم؟!
حتمن توانش را داریم. فقط می ماند خواست خودمان!

البته، درهر جامعه ای همیشه عده ای هستند که دوست دارند دیگران برایشان بیاندیشند و به جای آنها تصمیم بگیرند و برایشان عمل کنند و درپایان، درونشان زندگی کنند! خب، این هم یک جور زندگی کردن است؛

آنهایی که به آن عادت می کنند، در اصل برای بقای لحظه ای، گوهر زندگی شان را که پرورد گار به همه ی انسان ها به یک سان هدیه می کند، یک جا به سلطه گران می فروشند!!
امید وارم این عده کم باشند. چون وقتی در جامعه ای غلبه با این گروه باشد، مردمانش به چنان خواب عمیقی فرو خواهند رفت که فقط با صور اسرافیل، از آن بیرون می آیند!!

مرگ خاموش

2009-11-17T18:16:00.011+03:30

مرگ خاموش،
دیر زمانی ست سایه ی شوم خود را
برسر خانه های سرزمین من پهن کرده است.

مرگی که به آرا می، مردمان را در بر می گیرد
ودر تاریکی ی شب،
در هزار ناکجا آباد،
خودرا پنهان می کند!

مردمانی که هیچ چیز برای مخفی کردن ندارند،
به دست آدم هایی که همه چیز برای مخفی کردن دارند!،
جانشان به تاراج می رود و
چگونه رفتن شان، با عنوانی دروغین برکوی وبرزن نقش می گردد!

نقشی که از روی کینه ی قاتلان بد سرشت،
برقلب وذهن مردمان زود باور حک می شود و
خواب رنگ را ازسر دشت های رنگارنگ سرزمینم می پراند.
قرن هاست دراین دشت های بیرنگ
هر چه می روید،
نبالیده،
در تاریکی ی شب به تاراج می رود،
و...
کشتگر پیر اما، به نا امیدی تن در نمی دهد،
با آنکه می دا ند
مرگ خاموش است اینک،
حکم می راند
بر دشت های ناهموار
سرزمین من!!

آدم هایی که دوست دارند همیشه هر کاری که می کنند در پرده ی ابهام بماند که
هم ترسناک جلوه کند وهم برای همیشه حل نشده باقی بماند،
این را نمی دانند که در قاموس خداوند چیزی به نام پنهان کاری وجود ندارد مگر زمانی که حیثیت موجودات پاک در خطر باشد.
خداوند خود می داند کجا وکی وبرای کی، باید ستارالعیوب باشد.
بنابراین، آنهایی که جنایت می کنند هیچگاه در امان نیستند تا خودرا پاک جلوه دهند وبر پله کان پیروزی به ریش انسانهای بی گناه وپاک خنده ی مستانه سر دهند.
خوشحالم همواره، از اینکه در این عالم هنوز خداوند است که حکم می راند.

به یاد پزشک جوان کهریزک، رامین